คำฟ้องและคำให้การ
เมื่อราว ๒๐ ปีมาแล้วที่วิวาทนี้เปนของ ก. ซึ่งได้รับใบเหยียบย่ำแล้ว ก.ได้ยกที่ซึ่งยังเปนป่าอยู่ใจจำเลยตอนหนึ่ง คือ ที่วิวาทนี้ จำเลยได้เข้าปกครองปลูกผลไม้มาจนบัดนี้เปนเวลา ๑๔ ปี เมื่อประมาณ ๕ ปีมานี้ ก.ทำหนังสือสัญญายกที่นั้นให้แก่โจทก์อีกดังนี้ มีปัญหาว่าโจทก์จะได้ที่เปนกรรมสิทธิหรือไม่ ศาลเดิมตัดสินว่าโจทก์ไม่ได้ที่เปนกรรมสิทธิให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับว่า โจทก์ได้รับดอนสิทธิจาก ก.โดยเด็ดขายและใช้อำนาจเปนเจ้าของต่อมา โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยได้ ให้ห้ามจำเลยอย่าให้เข้าไปเกี่ยวข้องในที่วิวาท
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ตั้งแต่ ก.ยกที่วิวาทให้จำเลย ๆ ได้โก่นสร้างปกครองมาเปนเวลา ๑๔ ปีแล้ว ย่อมได้กรรมสิทธิ ส่วนโจทก์พึ่งได้รับอำนาจแห่งการยกให้เมื่อ พ.ศ.๒๔๖๗ ซึ่งเปนเวลาที่ ก.ขาดปกครองไม่มีสิทธิจะยกให้โจทก์ฉะนั้นโจทก์ผู้รับก็ไม่ได้กรรมสิทธิดุจกัน จึงตัดสินกลับศาลอุทธรณ์ ยืนตามศาลเดิม(ศรี-วิชัย-นล)
