Supreme Court Judgment, B.E. 2499 (ref. 89261)

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องจำเลยว่า โจทก์เป็นผู้เช่าสวนของจำเลยต่อมาจำเลยฟ้องขับไล่ไม่ให้โจทก์เข้าไปในสวน คดีระหว่างอุทธรณ์จำเลยเข้าไปเก็บพริก ถั่ว อ้อยและเผือกของโจทก์ ต่อมาศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง จึงขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายสำหรับนางง้อโจทก์ ๑๓,๓๘๐ บาท สำหรับนายง่วนฟ้องโจทก์ ๙,๓๐๐ บาท จำเลยต่อสู้ว่าศาลอุทธรณ์ไม่อนุญาตให้โจทก์ทุเลาการบังคับคดีในคดีนั้นจึงมิใช่การกระทำของจำเลย ทั้งศาลก็ให้เวลาและโอกาสที่จะเก็บเกี่ยวไป จำเลยมิได้ถืออำนาจเข้าไปเก็บเป็นราคาตามที่โจทก์ฟ้อง อย่างไรก็ดีเมื่อโจทก์ส่งมอลที่ดินคืน ถึงจะมีอะไรเหลืออยู่บ้างก็เป็นสิ่งที่โจทก์สละและเน่าเสียไปตามสภาพไม่มีราคาเท่าโจทก์ฟ้อง ๆ โจทก์เคลือบคลุมและใช้สิทธิไม่สุจริต

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลชั้นต้นเห็นว่าโจทก์ได้สละสิทธิให้จำเลยโดยปริยายแล้ว ไม่เป็นการละเมิด พิพากษาให้ยกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์เห็นว่าพืชผลของโจทก์เป็นไม้ล้มลุกและธัญญชาติอันจะเก็บเกี่ยวได้เป็นคราว ๆ ต่อปี ไม่เป็นส่วนควบของที่ดิน เมื่อจำเลยเก็บเกี่ยวไปย่อมต้องรับผิด พิพากษากลับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่นางง้อโจทก์ ๑๐,๐๐๐ บาท แก่นายง่วนท้ง ๘,๐๐๐ บาท

ศาลฎีกาวินิจฉัย

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่าข้อต่อสู้ของจำเลยที่ว่าไม่ต้องรับผิดฟังไม่ขึ้น แต่โจทก์และจำเลยต่างก็เข้าเก็บผลไม้จึง