คำฟ้องและคำให้การ
ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยกับ ม.แลช.ผู้ตายเกิดทะเลาะโต้เถียงกันเรื่องเล่นหนัง ม.พูดกับจำเลยว่าไม่ให้โห่แลล้อเลียนหนัง จำเลยว่าถ้าตลกก็ต้องโห่ ม.จึงตรงเข้าชกจำเลย ๑ ที แล้วเกิดโต้เถียงกันอีก ช.ผู้ตาย ด่าจำเลยว่าชาติหมาไม่ใช่คน จำเลยก็ได้ต่อสู้หรือวิวาทด้วยเป็นแต่ท้าให้ไปสู้กันที่วัด แล้วจำเลยเดิรไปทางวัดซึ่งเป็นทางไปบ้านจำเลยด้ย ม. แล ช.ผู้ตายได้ตามไปทัน ม.เอาไฟฟ้าเดิรทางตีจำเลยก่อน จำเลยจึงเอามีดแทง ม.แล้วก็มีคนเข้าห้าม ช.ผู้ตายก็เข้ามาต่อยจำเลยอีก จำเลยจึงเอามีดแทงผู้ตายไป ๑ ที่ ถูกที่หน้าอกผู้ตายล้มลงแลขาดใจตายในคืนนั้นเอง ศาลเดิมพิพากษาว่าจำเลยมีผิดฐาานฆ่าคนตายโดยเจตนา ตาม ม.๒๔๙ ให้จำคุก ๑๕ ปีลดฐานยั่วโทษะตามมาตรา ๕๕ กึ่งหนึ่งคงจำคุก ๗ ปี ๖ เดือน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีผิดฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา ตามมาตรา ๒๕๑ ให้จำคุก ๓ ปีลดฐานยั่วโทษะตาม ม.๕๕ กึ่งหนึ่งคงจำคุก ๑ ปี ๖ เดือน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขศาลเดิมมาก คู่ความฎีกาในข้อเท็จจริงได้ พฤตติการณ์เป็นที่เห็นได้ว่าจำเลยถูก ม. แล ช.ผู้ตายข่มเหงอย่างร้ายแรงโดยมิเป็นธรรมซึ่งเหลือที่จำเลยจะอดกลั้นแลยับยั้งโทษะไว้ได้ จำเลยจึงได้แทง ม. แล ช.ผู้ตายแลยังถือไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาจะฆ่าผู้ตาย เพราะจำเลยได้แทงเพียงทีเดียวด้วยมีดชนิดเล็กยาวประมาณ ๔ นิ้ว เท่านั้น ทั้งในเวลานั้นก็เป็นเวลาฉุกกระหุกกระทันหัน จำเลยควรมีผิดฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา
Result
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
