คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยทั้งสองเด็ดขาดและพิพากษาให้ล้มละลาย เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์อายัดที่พิพาทซึ่งเป็นของลูกหนี้ที่ 1 ในเวลาเริ่มต้นแห่งการล้มละลาย ผู้ร้องขอให้เพิกถอนเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีคำสั่งไม่ถอนการอายัดผู้ร้องร้องว่า ลูกหนี้ที่ 1 ได้ขายที่พิพาทให้ ข. ก่อนลูกหนี้ถูกฟ้อง เป็นการกระทำโดยสุจริต มีค่าตอบแทน มิได้มุ่งหมายให้ผู้ซื้อได้เปรียบเจ้าหนี้อื่นผู้ร้องซื้อที่พิพาทจาก ข. โดยสุจริตหลังจากลูกหนี้ถูกพิทักษ์ทรัพย์แล้วเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่มีอำนาจอายัดที่พิพาท ขอให้เพิกถอนการอายัดที่พิพาทเจ้าหนี้ผู้เป็นโจทก์และเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์คัดค้านว่า ข. ได้รับโอนที่พิพาทจากลูกหนี้ที่ 1 ภายในระยะเวลา 3 เดือน
ก่อนมีการขอให้ลูกหนี้ล้มละลายและในขณะที่ลูกหนี้เป็นหนี้ผู้อื่นอยู่เป็นจำนวนมาก ทำให้เห็นว่าลูกหนี้มุ่งหมายที่จะให้ ข. ได้เปรียบเจ้าหนี้อื่นผู้ร้องรับโอนที่พิพาทจาก ข. มิได้รับความคุ้มครองตามมาตรา 116ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า เมื่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์อาจร้องขอให้เพิกถอนการโอนที่พิพาทได้ตามมาตรา 115 ก็ย่อมมีอำนาจอายัดที่พิพาทมีคำสั่งยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้เพิกถอนคำสั่งอายัดที่พิพาทเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์แล้ว เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีอำนาจกระทำการต่าง ๆ ได้เฉพาะแต่ที่ระบุไว้ในมาตรา 19 ประกอบด้วยมาตรา 109 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย
ไม่มีบทกฎหมายใดให้อำนาจเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ขออายัดที่ดินที่ได้โอนไปเป็นของบุคคลอื่นแล้ว เว้นแต่จะได้มีการเพิกถอนการโอนที่ดินดังกล่าวเสียก่อนเมื่อที่พิพาทมีชื่อผู้ร้องเป็นเจ้าของอยู่ในขณะนี้ ตราบใดที่การโอนที่พิพาทมิได้ถูกเพิกถอน ผู้ร้องก็ยังคงเป็นเจ้าของอยู่ตราบนั้น ที่พิพาทจึงไม่ใช่ทรัพย์สินในคดีล้มละลายอันอาจแบ่งแก่เจ้าหนี้ได้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ไม่มีอำนาจยึดหรืออายัดที่พิพาทพิพากษายืน
