คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่า ที่พิพาทเป็นของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ เดิมนายใต้อิ้วเช่ามา มีโรงหลังคาสังกะสีหมาย ๑ และเพิงหลังคาจากหมาย ๓ ของนายใต้อิ้วปลูกอยู่ เมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๑ จำเลยเช่าเพิงหมายเลข ๓ นี้ประกอบอุตสาหกรรมทำเตาแล้วจำเลยปลูกโรงหลังคาจากหมายเลข ๒ ขึ้น ต่อมานายใต้อิ้วโอนการเช่าที่ดินให้นางชั้วสี ภรรยาเป็นผู้เช่าต่อสำนักงานทรัพย์สินฯ สัญญาเช่าโรงทำเตาสิ้นอายุแล้ว นางชั่วบอกเลิกการเช่าแล้ว ต่อมาโจทก์ไปตกลงเช่าที่นี้จากสำนักงานทรัพย์สินฯ แล้ว นางชั้วสีโอนขายกรรมสิทธิ์โรงหมายเลข ๑ และ ๓ ให้โจทก์ แล้ว นางชั้วสีไม่ยอมออกไป โจทก์จึงฟ้องขับไล่นางชั้วสี ๆ ยอมออกแต่จำเลยไม่ยอมออก โจทก์จึงขอบังคับในคดีนั้น โดยอ้างว่าจำเลยเป็นบริวารของ นางชั้วสี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วสั่งว่าพยานโจทก์ ฟังไม่แน่ชัดว่า ผู้ร้อง (จำเลย) ได้ขออาศัยนางชั้วสี หากโจทก์ยังประสงค์จะให้ผู้ร้องออกไปจากที่ดินและโรงหลังคาจากนี้ ชอบที่โจทก์จะไปว่ากล่าวกับผู้ร้องเป็นอีกคดีหนึ่ง โจทก์จึงฟ้องเป็นคดีนี้ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่พิพาท
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกโรงหมายเลข ๓ และให้จำเลยรื้อถอนหมายเลข ๒
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยรื้อถอน โรงหมายเลข ๒ ให้ยกฟ้องข้อนี้ โจทก์จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกโรงหมายเลข ๓ โจทก์ไม่ได้ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากโรงหมายเลข ๒ของจำเลย ซึ่งปลูกโรงของจำเลยไว้ในที่พิพาทก่อนที่โจทก์ได้มาทำสัญญาเช่าที่ต่อสำนักงานทรัพย์สินฯ ่จึงเป็นเรื่องนอกคำฟ้อง บังคับให้ไม่ได้ ่อนึ่ง โจทก์เป็นเพียงผู้มีสิทธิเช่า ยังไม่เคยเข้าครอบครองที่พิพาทที่เช่ามานั้นเลย ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ ๆ ปลูกโรงหมายเลข ๒
Result
พิพากษายืน
