คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องเรียกที่นามฤดกของบิดามารดาจากจำเลยและเรียกค่าเสียหายปีละ ๖๐๐ บาท ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๙๐ จนกว่าจำเลยจะส่งคืนนา
จำเลยให้การแล้วว่าที่นาพิพาทไม่ใช่นามฤดกของโจทก์ ที่มฤดกที่โจทก์ได้รับพี่ชายโจทก์ได้ขายให้จำเลยแล้ว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยส่งคืนนาพิพาทให้โจทก์ และให้ใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ในปี พ.ศ. ๒๔๙๐ เงิน ๖๐๐ บาท ส่วนค่าเสียหายในปีต่อ ๆ ไป โจทก์มิได้เสียค่าธรรมเนียม จึงไม่สั่งให้ โจทก์,
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเชื่อข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ แต่ที่ศาลอุทธรณ์ให้ค่าเสียหายแก่โจทก์เพียงปีเดียว อ้างว่าต่อมาไม่ได้เสียค่าธรรมเนียม จึงไม่ใช้นั้นยังคลาดเคลื่อนอยู่ คดีเข้าลักษณะตามที่บัญญัติไว้ใน ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา ๑++(๔)
Result
พิพากษาแก้ว่า ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายในปี พ.ศ. ๒๔๙๐ และต่อมาจนกว่าจำเลยจะคืนนาให้โจทก์ปีละ ๖๐๐ บาท
