คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ศาลเดิมและศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า จำเลยมีผิดฐานพยายามฆ่าคนตามมาตรา ๒๕๐-๖๐ ให้จำคุก ๑๖ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาคัดค้านว่า ๑ ) ผู้พิพากษาศาลเดิมผลัดกันนั่งพิจารณาคดีและสืบพะยานทีละคนไม่ถูกต้องตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรม ๒ ) อธิบดีผู้พิพากษารู้เหตุการณ์พิเศษแห่งคดีนี้ก่อนแล้วเพราะเคยนั่งพิจารณาคดีแพ่งเรื่องก่อนมา ๓ ) อธิบดีได้แก้คำให้การของพะยานคนหนึ่งในบางแห่ง
ศาลฎีกาเห็นว่า ในฎีกาข้อ ๑ นั้นจำเลยไม่ได้คัดค้านเสียก่อนที่ศาลเดิมตัดสิน พึ่งจะยกขึ้นคัดค้านในชั้นอุทธรณ์ และในคำพิพากษาก็มีผู้พิพากษา ๒ นายลงนาม ต้องสันนิษฐานว่าผู้พิพากษา ๒ นายนั้นได้นั่งพิจารณาคดีตลอดมาในฎีกาข้อ ๒ เห็นว่าไม่เปนข้อห้ามอธิบดีไม่ให้นั่งพิจารณาคดีนี้อีก ในข้อ ๓ ที่คำให้การมีแก่แห่งหนึ่งนั้นก็เปนแต่พลความไม่เปนสาระแก่คดีส่วนที่แก้ในที่อื่น ๆ ไม่มีข้อพิศูจน์เปนหลักฐาน จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง
