คำฟ้องและคำให้การ
ป.ฟ้อง ซ.หาว่า ซ.ไม่ใช้ราคาเรือขอเรียกเรือคืน ศาลตัดสินให้คืน แต่เรือลำนี้ตกอยู่ที่ ล.ผู้ร้อง ป.จึงนำยึด ผู้ร้องคัดค้านว่า ซ.ได้มอบเรือลำนี้ตีใช้หนี้แก่ผู้ร้องนานแล้ว ฎีกาฟังว่าเดิม ซ.ทำหนังสือสัญญาซื้อเรือลำนี้จาก ป.ราคา ๑๕๐๐ บาท ใช้เงินแล้ว ๓๗๕ บาท ส่วนที่ค้าง ซ.ขอผัดชำระให้เสร็จใน ๒ เดือน ระหว่างนั้นตามข้อ ๒ แห่งสัญญา ซ.ยอมคิดค่าเช่าเรือให้ ป. ในตัวสัญญาใช้คำค่าเช่าดังกล่าวนี้ แต่ลักษณของการนั้นเป็นทำนองขายเชื่อโดยคิดประโยชน์ในจำนวนเงินที่ค้าง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าเปนการขายเชื่อ กรรมสิทธิ์ย่อมเปลี่ยนจาก ป.มายัง ซ.แล้ว ส่วนที่ยังไม่ใช้ราคาฤาว่า ป.อาจเรียกเรือคืนได้เมื่อ ซ.ผิดสัญญา ก็เปนข้อบังคับในการปฏิบัติสัญญาภายหลังกรรมสิทธิ์เปลี่ยนมือ จะใช้ยันกับ ล.ผู้ร้องซึ่ง ซ.ได้ทำยอมต่อศาลโอนกรรมสิทธิ์เรือให้ ล.โดยถูกต้องแล้วไม่ได้ ให้ถอนการยึดเรือรายนี้
