คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินที่เช่า อ้างว่าจำเลยผิดสัญญาให้ผู้อื่นเช่าช่วง สัญญาครบอายุ โจทก์ขอเลิกสัญญาเช่ากับจำเลยแล้ว โจทก์จำเลยทำสัญญาประนีประนอมยอมความกัน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาตามยอมว่าจำเลยจะรื้อเรือนห้องแถวออกจากที่พิพาท ชั้นบังคับคดีโจทก์ร้องว่า ผู้ร้องทั้ง ๔ เช่าโรงเรือนที่ปลูกในที่พิพาทจึงเป็นบริวารจำเลย จึงขอให้บังคับให้ออก ผู้ร้องแถลงว่าไม่ใช่บริวารจำเลย โจทก์ยินยอมให้จำเลยให้นางอนงค์เช่าช่วงที่ดินรายนี้ นางอนงค์ปลูกห้องแถวให้ผู้ร้องเช่าเพื่ออยู่อาศัย แต่ไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือ ศาลชั้นต้นฟังว่าผู้ร้องเป็นบริวารจำเลยจึงให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษา
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าถ้าความจริงเป็นดังผู้ร้องแถลงและฟังว่าผู้ร้องเป็นบริวารของจำเลยไม่ได้ แม้สัญญาเช่าหรือเช่าช่วงตลอดจนความยินยอมของผู้ให้เช่าจะมิได้ทำเป็นลายลักษณ์อักษรก็ดี ก็ยังหาเป็นผลเสียไปเสียเลยไม่ ศาลชั้นต้นชอบที่จะฟังข้อเท็จจริงตามที่ผู้ร้องอ้าง จึงให้ยกคำสั่งของศาลชั้นต้นให้สืบพยานแล้วสั่งตามรูปความต่อไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าห้องแถวที่ผู้ร้องเช่าอยู่นี้เป็นห้องแถวของนางอนงค์ ไม่ใช่ของจำเลย ผู้ร้องเข้าอยู่โดยอำนาจที่เป็นผู้เช่าจากนางอนงค์ แต่โจทก์มิได้ฟ้องร้องว่ากล่าวกับนางอนงค์ผู้เช่าช่วง ซึ่งโจทก์ย่อมมีสิทธิที่จะว่ากล่าวกับผู้เช่าช่วงได้ดุจกัน โจทก์อาจยินยอมให้จำเลยให้นางอนงค์เช่าช่วงและยินยอมให้นางอนงค์ปลูกห้องแถวให้ผู้ร้องเช่า ถ้าปรากฎความจริงดังที่ผู้ร้องแถลงมาแม้ตามสัญญาจะปรากฎว่ามีให้ผู้เช่าให้ผู้อื่นเช่าช่วงเว้นแต่จะได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรดังโจทก์ฎีกาคัดค้านมาก็ดี ถ้าผู้ให้เช่ายินยอมอนุญาตโดยตรงหรือโดยปริยายให้ผู้เช่าให้เช่าช่วงต่อไปได้ ย่อมแสดงให้เห็นเจตนาของโจทก์ว่าได้สละข้อห้ามที่ปรากฎในสัญญานั้นแล้ว สมควรที่ศาลชั้นต้นจะต้องฟังข้อเท็จจริงต่อไป
Result
จึงพิพากษายืน
