เนื้อความคำพิพากษา
โจทฟ้องจำเลยที่ ๑-๒ เมื่อวันที่ ๑๕ สิงหาคม ๒๔๘๔ โดยกล่าวหาว่าเมื่อวันที่ ๑๐ มีนาคม ๒๔๘๐ พระยามนตรี ฯ ได้ทำพินัยกัมยกที่ดินโฉนดที่ ๒๕๖๗ พร้อมด้วยตึกไห้แก่โจทซึ่งเปนบุตรเกิดด้วยนางพุก ต่อมาวันที่ ๑๐ กุมภาพันธ์ ๒๔๘๑ พระยามนตรี ฯ ทำสัญญาขายตึกและที่ดินรายนี้ไห้แก่จำเลยที่ ๑ ครั้นวันที่ ๑๐ กันยายน ๒๔๘๒ พระยามนตรีฯ วายชนม์ จำเลยที่ ๒ ไม่เรียกทรัพย์รายนี้ไห้โจทตามพินัยกัม จึงขอไห้สาลบังคับจำเลยที่ ๑ แบ่งที่ดินรายนี้ไห้โจท ๒ ใน ๓ จำเลยที่ ๑ ไห้การว่าพระยามนตรี ฯ ได้ทำพินัยกัมไห้โจทจิง แต่จำเลยที่ ๑ ได้ออกเงินส่วนตัว ๕,๐๐๐ บาทซื้อที่แปลงนี้ข้อกำหนดไนพินัยกัมจึงเปนอันเพิกถอนไป และตัดฟ้องว่าคดีโจทขาดอายุความ
สาลชั้นต้นวินิฉัยว่าคดีนี้จำเลยต่อสู้กัมสิทธิ์ว่าทรัพย์รายนี้เปนสินส่วนตัวของจำเลยที่ ๑ คดีจึงไม่ตกหยู่ไนอายุความมรดก ๑ ปี ส่วนการโอนที่รายพิพาทก็ไม่เปนผลไห้ข้อกำหนดพินัยกัมเสียไป จึงพิพากสาไห้จำเลยที่ ๑ แบ่งที่ดินสิ่งปลูกสร้างรายพิพาท ๒ ไน ๓ ไห้แก่โจทซึ่งมีสิทธิได้ตามพินัยกัม. จำเลยที่ ๑ อุธรน์ สาลอุธรน์ฟังว่าคดีขาดอายุความมรดก พิพากสากลับไห้ยกฟ้องโจท. โจทดีกา สาลดีกาพร้อมกันปรึกสาเห็นว่ามรดกที่มีผู้จัดการดังเช่นเรื่องนี้ ทายาทไม่จำต้องฟ้องร้องพายไนกำหนด ๑ ปีตาม ป.พ.พ.ม.๑๗๕๔,๑๗๕๕ เพราะอายุความสดุดหยุดลงตาม ป.พ.พ.มาตรา ๑๗๓ ส่วนประเด็นข้อที่ว่าทรัพย์พิพาทจะเปนสินส่วนตัวของจำเลยที่ ๑ หรือยังเปนสมรสหยู่นั้น
สาลดีกาพร้อมกันเห็นว่า ยังไม่มีเหตุเพียงพอที่จะถือว่าได้แยกทรัพย์กันจนนับได้ว่าเปนสินส่วนตัวของจำเลยดังบัญญัติไว้ไน ป.พ.พ.มาตรา ๑๔๕๒,๑๔๖๔ แม้จะวินิฉัยตามกดหมายผัวเมีย ทรัพย์ที่ติดตัวมาเช่นนี้ ก็ไม่ไช่สินส่วนตัวตามบทที่ ๗๒ ฉนั้นทรัพย์นี้จึงเปนสมรสตามมาตรา ๑๔๖๖ และข้อกำหนดไนพินัยกัมจึงสมบูรน์ตามมาตรา ๑๖๙๖ พิพากสากลับไห้บังคับคดีตามคำพิพากสาสาลชั้นต้น
