คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากตึกเช่า โดยอ้างว่าจำเลยเช่าเพื่อประกอบการค้า สัญญาเช่าหมดอายุแล้ว โจทก์ได้บอกกล่าวเลิกการเช่าแล้ว จำเลยเพิกเฉย จึงขอให้ขับไล่ จำเลยต่อสู้ว่า เช่าเพื่ออนู่อาศัย ฯลฯ ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยเช่าเพื่อเป็นที่อยู่อาศัย จึงพิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์,
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา,
ศาลฎีกาเห็นว่า ถึงแม้ตามสัญญาที่โจทก์นำมาฟ้องจะปรากฎว่า จำเลยจะใช้ทรัพย์ที่เช่าเพื่อประโยชน์แต่เฉพาะเป็นที่ประกอบการค้าเท่านั้น ก็ดี ถ้าหากเป็นที่เห็นได้ว่าวัตถุประสงค์แห่งการเช่านั้นเพื่อที่อยู่อาศัยแล้ว ข้อสัญญาเช่นว่าานี้ ก็หาเป็นประโยชน์แก่โจทก์ไม่ คดีเรื่องนี้จำเลยได้อยู่ในห้องนี้มาแต่ก่อน โดยอ้างว่าได้เช่าจากสำนักงานพระวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าจุลจักรพงศ์ เป็นที่อยู่อาศัย และทั้งจำเลยก็ได้ประกอบอาชีพค้าหินเช่นนี้มาก่อน การที่จำเลยทำสัญญาเช่ากับโจทก์นี้ ไม่ปรากฎ ถ้าหากจำเลยจะใช้ตึกรายนี้เป็นที่อยู่อาศัยแล้ว โจทก์จะไม่ยอมให้จำเลยเช่า ฉะนั้นตามพฤติการณ์และข้อเท็จจริงต่าง ๆ ที่ปรากฎในสำนวนนี้ แสดงว่าจำเลยได้เช่าตึกรายพิพาทเป็นที่อยู่อาศัย แม้จำเลยจะได้ประกอบธุรกิจในตึกรายนี้ด้วย ก็ไม่ทำให้การเช่าของจำเลยอยู่นอกความคุ้มครองแห่ง พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ โจทก์จึงขอให้ขับไล่จำเลยไม่ได้ จึงพิพากษา
