คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยนำเจ้าพนักงานที่ดินรังวัดชี้ขาดโฉนดที่ดินของจำเลยเกินเข้ามาในที่ดินของโจทก์ทั้งแปลง ขอให้ห้ามจำเลยมาเกี่ยวข้องกับที่ดินโจทก์
จำเลยให้การว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยที่ ๑
โจทก์ฟ้องคดีโดยไม่สุจริต ในวันนัดสืบพยานโจทก์ จำเลยขาดนัดพิจารณา ศาลชั้นต้นสั่งว่าจำเลยขาดนัดพิจารณาให้สืบพยานโจทก์ไปฝ่ายเดียว และนัดฟังคำพิพากษา ก่อนถึงวันนัดฟังคำพิพากษา
จำเลยยื่นคำร้องขอให้มีการพิจารณาใหม่ ศาลชั้นต้นสั่งว่าจะสั่งคำร้องในวันพิพากษา
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์และจดรายงานว่า ตามที่จำเลยยื่นคำร้องขอให้พิจารณาคดีใหม่นั้น เนื่องจากศาลพิพากษายกฟ้องโจทก์อยู่แล้ว จึงไม่มีเหตุอันสมควรที่จะพิจารณาใหม่ ให้ยกคำร้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นสั่งเกี่ยวกับคำร้องขอให้มีการพิจารณาใหม่ของจำเลยแล้วดำเนินกระบวนพิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดีส่วนค่าฤชาธรรมเนียมให้รวมสั่งเมื่อมีคำพิพากษาใหม่ โจทก์ฎีกาว่า ข้อเท็จจริงควรฟังว่าที่พิพาทเป็นที่ไม่มีโฉนด ซึ่งโจทก์ได้ซื้อและครอบครองโดยความสงบและโดยเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อมาเป็นเวลากว่า ๒๐ ปีแล้ว โจทก์ฟ้องคดีโดยสุจริต
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์มิได้ฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่ให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นสั่งเกี่ยวกับคำร้องขอให้มีการพิจารณาคดีใหม่ของจำเลย แล้วดำเนินกระบวนพิจารณาและพิจารณาใหม่ตามรูปคดีว่ามีเหตุผลประการใดที่ศาลอุทธรณ์ไม่ควรพิพากษาให้ยกคำพิพากษาของศาลชั้นต้น แต่กลับไปฎีกาคัดค้านข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์มิได้หยิบยกขึ้นวินิจฉัย จึงเป็นฎีกาที่ไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย
Result
พิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์ ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกา ให้ศาลชั้นต้นรวมสั่งเมื่อมีคำพิพากษาใหม่
