คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยขุดพื้นโบสถวัดเทพนม ซึ่งเป็นวัดร้างอยู่กลางนามีต้นไม้ขึ้นปกคลุมจนไม่รู้ว่าเป็นวัด ฝาผนังแลหลังคาโบสถไม่มี มีแต่พื้นโบสถแลฐานที่ตั้งองค์พระประธานเหลือแต่กองอิฐเรียงรายอยู่เป็นพื้น ไม่มีราษฎรคนใดไปทำการเคารพบูชา เมื่อมีพระมาดูจำเลยก็ไป ไม่ปรากฎว่าได้อะไรไป ทั้งไม่ปรากฏว่ามีพระพุทธรูปของเก่าอยู่ในพื้นโบสถนั้นด้วยดังนี้จึงมีปัญหาว่า (๒) จำเลยจะมีผิดฐานทำลายสถานที่เคารพในทางศาสนาตาม ม. ๑๗๒ หรือไม่ (๒) จำเลยจะมีผิดฐานพยายามลักทรัพย์ตาม ม. ๒๘๘ - ๖๐ หรือไม่ แล (๓) จำเลยจะมีผิดฐานทำให้ทรัพย์ชำรุดเสียหายตาม ม. ๓๒๔ หรือไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าปัญาข้อ ๑ จำเลยยังไม่มีผิด เพราะวัดรายนี้ร้างจนเป็ป่าไม่มีผู้ใดเคารพบูชา แลการที่จำเลยขุดนี้เพื่อหาพระของเก่ามิได้เพ่งเล็งจะทำลายสถานที่อันเป็นหมิ่นประมาทศาสนาเลยส่วนข้อ ๒ จำเลยก็ยังไม่มีผิดเพราะไม่ปรากฏว่าที่เช่นนั้นเป็นที่เก็บทรัพย์ เพียงแต่จำเลยคาดคะเนว่าเมื่อขุดหาอาจจะมีจะได้ไม่เข้าหลักพยายาม ส่วนข้อ ๓ จำเลยก็ไม่มีผิดอีกเพราะพื้นโบสถนี้มีแต่อิฐกองเรียงรายอยู่เป็นของชำรุดทรุดโทรมแล้ว จะว่าจำเลยทำของที่ชำรุดแล้วให้เสียหายเป็นความชำรุดอีกขั้นหนึ่งนั้นยังไกลความประสงค์ของกฎหมาย จึงตัดสินให้ยกฟ้องโจทก์
