คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยทำหน้าที่พนักงานขับรถ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์มิได้กระทำผิด เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ขอให้บังคับจำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานตามเดิม พร้อมกับจ่ายค่าเสียหายนับแต่วันเลิกจ้างจนถึงวันที่รับโจทก์กลับเข้าทำงานจำเลยให้การว่า เหตุที่เลิกจ้างเนื่องจากโจทก์ปฏิบัติหน้าที่ขับรถโดยสาร มีพฤติการณ์ส่อไปในทางทุจริตโดยเรียกเก็บเงินค่าโดยสารแล้วไม่นำเงินไปซื้อตั๋วตามระเบียบ จำเลยได้ตั้งกรรมการขึ้นสอบสวนแล้วมีความเห็นว่าโจทก์กระทำผิดจริง เป็นการทุจริตต่อหน้าที่อันเป็นการผิดวินัยอย่างร้ายแรง จึงมิใช่การเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมขอให้พิพากษายกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งและอัตราค่าจ้างเดิมโดยนับอายุงานต่อเนื่อง
ส่วนค่าเสียหายนั้นพิเคราะห์ตามพฤติการณ์แล้วให้จำเลยจ่ายครึ่งหนึ่งของส่วนที่เป็นเงินเดือน นับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าจะรับโจทก์กลับเข้าทำงาน คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ปรากฏว่าศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของจำเลยเฉพาะปัญหาข้อกฎหมายที่ว่าสอบสวนความผิดชอบด้วยระเบียบข้อบังคับของการทำงานหรือไม่ ส่วนข้อที่ว่าโจทก์ทุจริตต่อหน้าที่หรือไม่ เป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงมีคำสั่งไม่รับและจำเลยไม่ได้อุทธรณ์คำสั่งนี้ สำหรับปัญหาตามข้ออุทธรณ์ของจำเลยดังกล่าวนั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ศาลแรงงานกลางได้วินิจฉัยแล้วว่าโจทก์เพียงแต่ทำผิดระเบียบข้อบังคับของจำเลย ไม่ได้ทุจริตต่อหน้าที่อันถือว่าเป็นความผิดที่ร้ายแรง จึงเป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมซึ่งปัญหาดังกล่าวเป็นอันยุติตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางแล้ว เพราะจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับ เมื่อจำเลยไม่ได้อุทธรณ์ว่าแม้โจทก์เพียงกระทำผิดระเบียบข้อบังคับ จำเลยก็มีสิทธิที่จะเลิกจ้างโจทก์ได้ ไม่ถือว่าเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมแล้ว ข้ออุทธรณ์ของจำเลยตามปัญหาดังกล่าวข้างต้น แม้จะฟังว่าการสอบสวนความผิดชอบด้วยระเบียบของจำเลยหรือไม่ ก็ไม่ทำให้ผลของคำพิพากษาศาลแรงงานกลางเปลี่ยนแปลงแต่อย่างใด จึงเป็นอุทธรณ์ในข้อที่ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยพิพากษายกอุทธรณ์ของจำเลย.
