คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จำเลยได้รับมรดกที่ดินสองแปลงและปกครองร่วมกันมาโจทก์ได้ขอแบ่งที่ดินทั้งสองแปลงนี้ให้เป็นส่วนสัด จำเลยตกลงจะแบ่งให้แล้วก็ไม่แบ่งกลับไปแบ่งระหว่างจำเลยกันเองเสียจึงขอให้ศาลบังคับให้แบ่งหรือขายเอาเงินแบ่งกัน จำเลยสู้ว่า ที่ดินตามฟ้องเป็นของจำเลยที่ 1 แต่ผู้เดียวบุกร้างถางป่าทำกินมากว่า 10 ปีแล้ว ที่ดินทั้งสองแปลงไม่ใช่มรดกโจทก์ไม่ได้รับมรดก จำเลยเคยตกลงจะแบ่งที่ดินให้โจทก์เพราะเห็นเป็นน้องร่วมมารดาแต่ข้อตกลงนี้มิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่โจทก์จะขอให้บังคับมิได้ศาลชั้นต้นฟังว่า ที่พิพาทมิใช่มรดก พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ที่พิพาทเป็นที่ที่จำเลยบุกร้างถางป่าและได้ครอบครองตลอดมามิใช่ที่ดินมรดก การที่จำเลยได้ไปยื่นคำร้องขอแบ่งที่พิพาทต่อสำนักงานที่ดินให้โจทก์แล้วกลับใจไม่ให้ คำมั่นหรือคำรับรองว่าจะให้ที่ดินดังกล่าว มิได้จดทะเบียนไว้ จึงไม่เข้าเกณฑ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 526 โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องประการใดพิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์
