คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจลักไม้สักที่เจ้าพนักงานป่าไม้อำเภอยึดไว้เป็นของกลางในคดีอาญา ซึ่งบุคคลอื่นต้องหาว่าตัดฟันไม้สักนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต จากเจ้าพนักงานไปขอให้ลงโทษฐานลักทรัพย์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๘๘, ๒๙๐
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ในข้อที่ว่าฟ้องเคลือบคลุมหรือไม่นั้น เห็นพ้องกับศาลล่างทั้งสองว่า ตามที่โจทก์บรรยายมาในฟ้อง พอสมควรที่จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีแล้ว ส่วนข้อเท็จจริง ฟังว่าจำเลยลักไปจริง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
