พระราชบัญญัติ

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงสำหรับหัวเมือง พุทธศักราช 2478

12 sections · Posted 17 Nov 1935

โดยที่สภาผู้แทนราษฎรลงมติว่า สมควรจัดตั้งศาลแขวงขึ้นสำหรับหัวเมืองบางแห่ง เพื่อสะดวกแก่ผู้ที่เกี่ยวข้องทางอรรถคดีในโรงศาล จึงมีพระบรมราชโองการให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของสภาผู้แทนราษฎร ดังต่อไปนี้

ในพระปรมาภิไธยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (ตามประกาศประธานสภาผู้แทนราษฎร ลงวันที่ ๒๐ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๔๗๘) น.อ. อาทิตย์ทิพอาภา ร.น. เจ้าพระยายมราช พล. อ. เจ้าพระยาพิชเยนทรโยธิน ตราไว้ ณ วันที่ ๘ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๔๗๘ เป็นปีที่ ๒ ในรัชกาลปัจจุบัน

Section 1 พระราชบัญญัตินี้ให้เรียกว่า “พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงสำหรับหัวเมือง พุทธศักราช ๒๔๗๘”

Section 2 ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

Section 3 ให้ตั้งศาลแขวงขึ้นสำหรับหัวเมือง ดังต่อไปนี้
(๑) ศาลแขวงมีนบุรี
(๒) ศาลแขวงกบินทร์บุรี
(๓) ศาลแขวงแม่สอด
(๔) ศาลแขวงแม่สะเรียง
(๕) ศาลแขวงหลังสวน
(๖) ศาลแขวงตะกั่วป่า
(๗) ศาลแขวงเบตง

Section 4 ให้ศาลแขวงมีนบุรีมีเขตตลอดเขตอำเภอมีนบุรี อำเภอหนองจอก และอำเภอลาดกระบัง

Section 5 ให้ศาลแขวงกบินทร์บุรีมีเขตตลอดเขตอำเภอกบินทร์บุรี และอำเภออรัญประเทศ

Section 6 ให้ศาลแขวงแม่สอดมีเขตตลอดเขตอำเภอแม่สอด

Section 7 ให้ศาลแขวงแม่สะเรียงมีเขตตลอดเขตอำเภอแม่สะเรียง

Section 8 ให้ศาลแขวงหลังสวนมีเขตตลอดเขตอำเภอขันเงิน และอำเภอพะโต๊ะ

Section 9 ให้ศาลแขวงตะกั่วป่ามีเขตตลอดเขตอำเภอตะกั่วป่า อำเภอกะปง และอำเภอเกาะคอเขา

Section 10 ให้ศาลแขวงเบตงมีเขตตลอดเขตอำเภอเบตง

Section 11 ให้ศาลแขวงดังระบุไว้ในมาตรา ๓ มีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดี ซึ่งเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่เปิดศาลตามความในมาตรา ๑๒ และซึ่งอยู่ภายใต้อำนาจของศาลแขวงตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรม

Section 12 ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมมีหน้าที่รักษาการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้ กับให้มีอำนาจออกกฎกระทรวงกำหนดวันที่จะเริ่มเปิดศาลดังกล่าวมาข้างต้น เพื่อทำการพิจารณาพิพากษาคดี และเพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามความในพระราชบัญญัตินี้ กฎกระทรวงนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ(ตามมติคณะรัฐมนตรี)พระยานิติศาสตร์ไพศาลย์รัฐมนตรี