คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดเลขที่ 5599 จำเลยได้ขออาศัยที่ดินของโจทก์ส่วนหนึ่ง เนื้อที่ประมาณ 25 ตารางวา โจทก์ได้ขอให้จำเลยออกไปจากที่ดินของโจทก์ จำเลยไม่ยอมออกไป ขอให้บังคับจำเลยและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่ดินของโจทก์ กับให้ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยขออาศัยที่ดินของโจทก์ แต่ได้ซื้อจากโจทก์มาประมาณ 30 ตารางวา เมื่อ 10 ปีเศษมาแล้ว จำเลยครอบครองที่ดินดังกล่าวโดยความสงบและเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของตลอดมาศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยและบริวารรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่ดินของโจทก์ ให้จำเลยเสียค่าเสียหายให้โจทก์เดือนละ 25 บาทนับแต่วันที่ 1มกราคม 2515 เป็นต้นไป
จนกว่าจะออกไปจากที่ดินของโจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ แม้ข้อเท็จจริงจะฟังได้ตามที่จำเลยฎีกาว่า โจทก์ได้ให้บุคคลภายนอกเช่าที่พิพาทนี้ไปแล้ว เมื่อโจทก์ยังเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่พิพาทนี้อยู่ ยังมิได้โอนกรรมสิทธิ์ให้แก่ผู้ใดไป โจทก์จึงย่อมมีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยได้ และศาลฎีกาเห็นว่า
โจทก์ฟ้องว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ ให้จำเลยอาศัย โจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยออกไปแล้ว จำเลยไม่ออก โดยเพิกเฉยอยู่ ทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหายจึงเป็นการฟ้องว่าจำเลยอยู่ในที่พิพาทโดยละเมิด มิใช่เป็นเรื่องโจทก์ฟ้องร้องให้บังคับตามสัญญาเช่าที่ไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือแต่อย่างใด โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง การที่โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยอาศัย เป็นเพียงการกล่าวถึงมูลกรณีเดิมว่าจำเลยเข้าอยู่ในที่พิพาทได้อย่างไรเท่านั้น แม้ทางพิจารณาจะได้ความว่าเดิมจำเลยเข้าอยู่ในที่พิพาทโดยการเช่าที่ไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือ แต่เมื่อโจทก์ได้บอกกล่าวให้จำเลยออกไปแล้ว จำเลยยังขืนอยู่ต่อมา ก็เป็นการอยู่โดยละเมิดตรงตามฟ้องโจทก์นั่นเอง ศาลจึงพิพากษาขับไล่จำเลยได้ หาเป็นการนอกฟ้องนอกประเด็นไม่พิพากษายืน
