เนื้อความคำพิพากษา
ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยที่ 2 ถูกขว้างด้วยก้อนอิฐโดยไม่เห็นคนขว้าง จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นบุตรจำเลยที่ 2 ก็ไม่เห็นคนขว้างแต่ได้กล่าวต่อหน้าคนหลายคนว่า "ไม่มีใครนอกจากอ้ายแก้ว (หมายถึงโจทก์) อ้ายชาติหมา อ้ายฉิบหาย" แล้วจำเลยที่ 2 ได้แจ้งความแก่ตำรวจ จำเลยที่ 1 ให้การต่อพนักงานสอบสวนว่าเห็นโจทก์เป็นผู้ร้ายใช้ก้อนอิฐขว้างจำเลยที่ 2โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานหมิ่นประมาทใส่ความและแจ้งความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 172, 174, 326คดีสำหรับตัวจำเลยที่ 1 ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ข้อความที่จำเลยที่ 1 กล่าวไม่ใช่คำยืนยันว่าโจทก์ขว้าง ไม่ใช่มุ่งจะทำลายชื่อเสียง ไม่ผิดฐานหมิ่นประมาทใส่ความ ส่วนการให้การต่อพนักงานสอบสวนนั้นยังห่างไกลต่อการที่จะทำให้โจทก์ได้รับโทษ
คงมีความผิดฐานแจ้งความเท็จตามธรรมดาตามมาตรา 172 เท่านั้นโจทก์และจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน สำหรับจำเลยที่ 1โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยโดยมติที่ประชุมใหญ่ว่า :-(1) คำกล่าวของจำเลยที่ 1 ไม่เป็นคำหมิ่นประมาทโจทก์เพราะพฤติการณ์ในคดีแสดงว่าจำเลยที่ 1 เป็นแต่คาดคะเนไม่มีเจตนาใส่ความให้โจทก์เสียชื่อเสียงหรือถูกดูหมิ่นเกลียดชัง ไม่ผิดตามมาตรา 326(2) การให้การเท็จของจำเลยที่ 1 ต่อพนักงานสอบสวน เพื่อประกอบต่อเนื่องกับคำแจ้งความกล่าวหาว่าโจทก์ทำผิดอาญา เป็นการกระทำโดยมีเจตนาแกล้งเพื่อให้โจทก์ต้องรับโทษ มีความผิดตามมาตรา 174
