คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นลูกจ้างของจำเลยที่ 2 ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 อันเป็นการกระทำในทางการที่จ้าง ชนบุตรของโจทก์ถึงแก่ความตาย เป็นการละเมิด ขอให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การ ส่วนจำเลยที่ 2 ต่อสู้ว่าจำเลยที่ 1 ลักลอบเอารถยนต์ของจำเลยที่ 2 ไปใช้ในกิจธุระส่วนตัว จำเลยที่ 2 ไม่ต้องร่วมรับผิดศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 แต่ผู้เดียวรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้โจทก์โจทก์อุทธรณ์ ขอให้จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิดศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยที่ 2 ร่วมกับจำเลยที่ 1 รับผิดต่อโจทก์ด้วยจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 เป็นคนขับรถยนต์ (ลูกจ้าง) ของจำเลยที่ 2 เมื่องานเลิกแล้วได้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 บรรทุกเครื่องครัวของคนงานไปส่งยังบ้านพี่สาวของคนงานนั้นอันเป็นกิจธุระส่วนตัว โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้บังคับบัญชา แล้วไปชนบุตรของโจทก์ตาย วินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยที่ 1 ไม่ใช่การกระทำในทางการที่จ้าง จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องร่วมรับผิดในผลแห่งการละเมิดนี้พิพากษาแก้
