คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากเมื่อวันที่ ๒๙ สิงหาคม ๒๕๒๗
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่ให้ยกคำร้องของผู้ร้อง และศาลชั้นต้นสั่งในวันเดียวกันนั้นเองให้ผู้ร้องนำค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์มาชำระให้ครบถ้วนภายใน ๗ วัน ต่อมา วันที่ ๖ กันยายน ๒๕๒๗ ผู้ร้องยื่นคำร้องขอเลื่อนการนำค่าขึ้นศาลมาชำระมีกำหนด ๓๐ วัน ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้อง และสั่งไม่รับฎีกาของผู้ร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ผู้ร้องชำระค่าขึ้นศาลภายใน ๗ วันนั้น ศาลชั้นต้นยังมิได้อ่านหรือแจ้งคำสั่งนั้นให้ผู้ร้องทราบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๐ (๓) ถือว่าผู้ร้องยังไม่ทราบคำสั่งดังกล่าว พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาใหม่ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่าผู้ร้องได้ทราบคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ผู้ร้องนำเงินค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์มาชำระตั้งแต่เมื่อใด เรื่องนี้ศาลชั้นต้นได้สั่งในฎีกาของผู้ร้องในวันที่ผู้ร้องยื่นฎีกานั้นเองว่า 'ให้ผู้ร้องนำค่าขึ้นศาลตามทุนทรัพย์มาชำระให้ครบถ้วนภายใน ๗ วันนับแต่วันนี้แล้วจะพิจารณาสั่งฎีกาของผู้ร้อง หากไม่ชำระภายในกำหนดดังกล่าวถือว่าทิ้งฎีกา' และในท้ายฎีกาผู้ร้องมีข้อความชัดว่า ผู้ร้องรอฟังคำสั่งศาลอยู่ถ้าไม่รอให้ถือว่าทราบแล้ว ดังนี้ต้องถือว่าผู้ร้องได้ทราบคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวในวันที่ ๒๙สิงหาคม ๒๕๒๗ ซึ่งเป็นวันที่ศาลชั้นต้นสั่งในฎีกาของผู้ร้องเมื่อผู้ร้องไม่นำเงินค่าขึ้นศาลมาชำระภายใน ๗ วันซึ่งครบกำหนดในวันที่ ๕ กันยายน ๒๕๒๗ ตามคำสั่ง
ต้องถือว่า ผู้ร้องทิ้งฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๗๔ (๒) ประกอบกับมาตรา ๑๕๓ แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พุทธศักราช ๒๔๘๓ การที่ผู้ร้องขอขยายระยะเวลานำค่าขึ้นศาลมาชำระมีกำหนด ๓๐ วันนั้น ก็เป็นการยื่นคำร้องเมื่อสิ้นระยะเวลาที่ศาลกำหนด และไม่ใช่กรณีเหตุสุดวิสัย จึงไม่มีเหตุที่จะอนุญาต
Result
พิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามคำสั่งของศาลชั้นต้น.
