คำฟ้องและคำให้การ
กรณีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้ห้ามจำเลยนำรถโดยสารมารับส่งคนโดยสารในเส้นทางเดินรถซึ่งโจทก์ได้รับอนุญาต และยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งห้ามชั่วคราวมิให้จำเลยทำการขนส่งในเส้นทางเดินรถของโจทก์ จนกว่าศาลจะมีคำพิพากษาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๕๔ (๒) จำเลยรับสำเนาคำร้องแล้วไม่ยื่นคำแถลงคัดค้าน ในวันนัดไต่สวน ศาลชั้นต้นสอบถามโจทก์จำเลยแล้วมีคำสั่งห้ามชั่วคราวตามคำขอของโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งห้ามจำเลยตามคำขอของโจทก์โดยมิได้ทำการไต่สวนพยานก่อน ไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ศาลชั้นต้นจะสั่งตามคำขอของโจทก์นั้น ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๕๕ บัญญัติไว้ว่า "ห้ามมิให้ศาลอนุญาตตามคำขอที่ยื่นไว้ตามมาตรา ๒๕๕ เว้นแต่ศาลจะเป็นที่พอใจจากพยานที่ผู้ขอนำมาสืบ หรือที่ศาลได้เรียกมาสืบ ฯลฯ" เมื่อมีบทกฎหมายบัญญัติไว้เช่นนี้ ศาลชั้นต้นจะต้องปฏิบัติตามกฎหมาย กล่าวคือจะต้องฟังจากพยานซึ่งผู้ขอนำมาสืบหรือซึ่งศาลเรียกมาสืบให้ได้ความตามที่มาตรา ๒๕๕ บัญญัติไว้เสียก่อน การที่ศาลชั้นต้นสอบถามโจทก์และจำเลยแล้วบันทึกไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาเพียงว่าจำเลยที่ ๑ ยังมิได้รับอนุญาตจากโจทก์ที่ ๑ ให้นำรถโดยสารเข้ามาร่วมรับส่งคนโดยสาร และยังกระทำอยู่เท่านั้น ยังไม่ปรากฏข้อเท็จจริงเพียงพอตามมาตรา ๒๕๕ ที่ศาลจะสั่งได้ ฎีกาจำเลยทั้งสองฟังขึ้น
Result
พิพากษากลับ ให้ยกคำสั่งดังกล่าวของศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นทำการไต่สวนพยานแล้วสั่งตามรูปคดี
