คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องจากโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยและเรียกค่าเสียหายจำเลยยื่นคำให้การเกินกำหนดและขาดนัดพิจารณา
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาคดีไปฝ่ายเดียวและพิพากษาให้จำเลยออกไปจากที่ดินโจทก์พร้อมทั้งชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ด้วย ต่อมาจำเลยยื่นคำขอให้พิจารณาใหม่ อ้างว่ามิได้จงใจขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา ที่ไม่ได้ยื่นคำให้การภายในกำหนด และไม่มาศาลในวันนัดสืบพยานโจทก์เกิดจากความผิดพลาดของทนายจำเลย ไม่ได้เกิดจากจำเลย คดีของจำเลยมีทางชนะคดีโจทก์ได้ ศาลชั้นต้นยกคำร้องจำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่จำเลยอ้างในคำขอพิจารณาใหม่ว่าจำเลยไม่ได้จงใจขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา แต่ที่ต้องขาดนัดยื่นคำให้การก็ดี ไม่มาศาลในวันสืบพยานโจทก์ก็ดี เกิดจากความผิดพลาดของทนายจำเลยที่ยื่นคำให้การเกินกำหนดและไม่ไปศาลในวันนัดสืบพยานโจทก์ ไม่เกี่ยวกับจำเลย จึงถือไม่ได้ว่าจำเลยจงใจขาดนัดนั้น เห็นว่า เมื่อทนายความที่จำเลยแต่งตั้งดำเนินคดีผิดพลาด ย่อมต้องถือว่าเป็นความผิดพลาดของจำเลยเองด้วยจำเลยจะอ้างว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องมาเป็นเหตุปัดความรับผิดหาได้ไม่
อนึ่ง ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 208 วรรคท้ายบัญญัติไว้ว่า คำขอให้พิจารณาใหม่ให้กล่าวโดยละเอียดชัดแจ้งซึ่งเหตุที่ขาดนัดและข้อคัดค้านคำตัดสินชี้ขาดของศาล แต่จำเลยอ้างในคำขอแต่เพียงว่าคดีจำเลยมีทางชนะคดีโจทก์ได้เท่านั้น หาเป็นข้อความที่คัดค้านคำตัดสินชี้ขาดของศาลโดยละเอียดและชัดแจ้งไม่ดังนี้คำขอพิจารณาใหม่ของจำเลย ซึ่งนอกจากจะไม่มีเหตุอันสมควรแล้วยังขัดต่อบทบัญญัติตามบทมาตราดังกล่าวอีกด้วย ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว"
Result
พิพากษายืน
