คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย ครั้งสุดท้ายได้รับเงินเดือนเดือนละ ๔,๐๕๔ บาท ค่าครองชีพเดือนละ ๘๓๔ บาท ระหว่างวันที่ ๖ ถึง ๒๐ มิถุนายน ๒๕๒๕ โจทก์ทำงานในวันหยุดและทำงานล่วงเวลาในวันทำงานปกติรวม ๔ วัน คือวันที่ ๖ มิถุนายน ๒๕๒๕ ซึ่งเป็นวันหยุดประจำสัปดาห์โจทก์ทำงาน ๘ ชั่วโมง วันที่ ๙ มิถุนายน ๒๕๒๕ โจทก์ทำงานล่วงเวลา ๓ ชั่วโมง วันที่ ๑๘ มิถุนายน ๒๕๒๕ โจทก์ทำงานล่วงเวลา ๕ ชั่วโมง และวันที่ ๒๐ มิถุนายน ๒๕๒๕ ซึ่งเป็นวันหยุดประจำสัปดาห์โจทก์ทำงาน ๘ ชั่วโมง แต่จำเลยจ่ายค่าล่วงเวลาและค่าทำงานในวันหยุดให้โจทก์โดยมิได้นำค่าครองชีพมารวมกับเงินเดือนเพื่อเป็นฐานในการคำนวณด้วย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าล่วงเวลา ๔๑ บาท ๖๐ สตางค์ และค่าทำงานในวันหยุด ๕๕ บาท ๖๐ สตางค์รวมเป็นเงิน ๙๗ บาท ๒๐ สตางค์แก่โจทก์ด้วย
จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลยได้รับเงินเดือนและค่าครองชีพตามฟ้อง จำเลยจ่ายเงินค่าล่วงเวลาและค่าทำงานในวันหยุดแก่โจทก์ถูกต้องแล้วตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างระหว่างจำเลยกับสหภาพแรงงานผลิตภัณฑ์น้ำมันพืชที่ทำขึ้นเมื่อวันที่ ๒๘ มกราคม ๒๕๒๔ ค่าครองชีพเป็นเงินสวัสดิการ มีหลักเกณฑ์การจ่ายต่างกับค่าจ้างมีการยืดหยุ่นตามภาวะค่าครองชีพ ค่าครองชีพไม่ใช่ค่าจ้างไม่ต้องนำมารวมกับค่าจ้างเพื่อเป็นฐานคำนวณค่าล่วงเวลาและค่าทำงานในวันหยุดแก่โจทก์ ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยชำระเงินแก่โจทก์ ๙๗ บาท ๒๐ สตางค์
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ค่าครองชีพเป็นเงินที่จำเลยจ่ายให้โจทก์เป็นประจำเป็นรายเดือนและเป็นจำนวนแน่นอนเช่นเดียวกับค่าจ้างจึงถือได้ว่าค่าครองชีพเป็นเงินที่จำเลยจ่ายให้โจทก์เพื่อตอบแทนการทำงานในเวลาทำงานปกติของวันทำงาน ค่าครองชีพจึงเป็นค่าจ้างตามบทนิยามของคำว่า "ค่าจ้าง" ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ ๑๖ เมษายน ๒๕๑๕ ข้อ ๒ ที่จำเลยอ้างว่าถ้าถือว่าค่าครองชีพเป็นค่าจ้างแล้วจำเลยก็ไม่ต้องปรับค่าจ้างให้แก่ลูกจ้างเลยนั้น ไม่ใช่เหตุผลที่จะถือว่าค่าครองชีพไม่ใช่ค่าจ้าง เพราะการปรับค่าจ้างก็เป็นการกระทำเพื่อตอบแทนการทำงานของลูกจ้างนั่นเอง ส่วนที่จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าจ้างในวันที่ลูกจ้างไม่มาทำงาน แต่ยังต้องจ่ายค่าครองชีพนั้นก็เป็นสิทธิของนายจ้างที่จะวางระเบียบในการจ่ายค่าจ้างให้ตามที่เห็นสมควร
แม้ข้อตกลงระหว่างโจทก์จำเลยจะให้เรียกค่าครองชีพว่า "เงินสวัสดิการ" ก็ไม่เป็นข้อสำคัญที่จะทำให้ค่าครองชีพไม่ใช่ค่าจ้าง เมื่อถือว่าค่าครองชีพเป็นค่าจ้าง การที่มีข้อตกลงระหว่างโจทก์จำเลยไม่ให้ "นำเงินสวัสดิการ" มาคำนวณค่าจ้างในการทำงานล่วงเวลาและค่าจ้างในการทำงานในวันหยุด ข้อตกลงดังกล่าวนี้ขัดต่อประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ ๑๖ เมษายน ๒๕๑๕ ข้อ ๓๔, ๓๙ ซึ่งกำหนดให้นายจ้างจ่ายค่าทำงานล่วงเวลาและค่าทำงานในวันหยุดโดยคำนวณจากค่าจ้างซึ่งหมายถึงค่าจ้างทั้งหมด เมื่อโจทก์จำเลยตกลงกันให้คำนวณค่าทำงานล่วงเวลาและค่าทำงานในวันหยุดจากค่าจ้างเพียงบางส่วน ข้อตกลงนี้จึงไม่มีผลบังคับ
Result
พิพากษายืน
