คำฟ้องและคำให้การ
มีปัญหาว่าการวางบทเพิ่มโทษจำเลยฐานไม่เข็ดหลาบในคดีผิดพระราชบัญญัติฝิ่นนั้น จะใช้บทบัญญัติแห่งกฎหมายลักษณอาชญา หรือ พ.ร.บ.พ.ศ.๒๔๗๒ บังคับ ศาลล่างทั้ง ๒ ให้เพิ่มโทษจำเลยกฎหมาบลักษณอาชญา ม.๗๒
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ควรต้องใช้บทเพิ่มโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ.๒๔๗๒ ม.๖๘ เป็นกฎหมายพิเศษฉะเพาะในเรื่องฝิ่นจะวางบทเพิ่มโทษตามกฎหมายอาชญาไม่ชอบ แต่ข้อที่โจทก์ขอให้เพิ่มโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ฝิ่น ม.๖๘ อนุมาตรา ๒ ก็ยังไม่ถูก เพราะโทษซึ่งจำเลยทำผิดครั้งหลังนี้เป็นความผิดตาม ม.๕๓ มีทั้งโทษปรับปรือจำคุกด้วย ซึ่งจะต้องเพิ่มโทษจำเลยตาม ม.๖๘ อนุมาตรา ๑ แต่ โจทก์มิได้ขอมา ฎีกา โจทก์ฟังไม่ขึ้น จึงตัดสินแก้ศาลล่าง แลคงให้ปรับจำเลยตามศาลล่างกำหนดไว้
