คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยต้องหาว่าลักไม้ของบริษัทบอมเบเบอร์มา (บังคับอังกฤษ) จำเลยต่อสู้ว่ามีผู้นำมาซุกใส่ ศาลชั้นต้นงดสืบพะยานจำเลย ๒ ปากโดยเห็นวาเป็นการพิศูจน์พะยานแล้วพิพากษาลงโทษจำเลยตาม ม.๒๙๓ ศาลอุทธรณ์สั่งให้ศาลเดิมสืบพะยาน ๒ ปากนั้นต่อไปแล้วให้ส่งสำนวนคืนมาเมื่อสืบเสร็จและส่งสำนวนมาแล้วฟังว่าพะยานโจทก์มีน้ำหนักน้อย พะยานจำเลยที่ศาลเดิมสั่งงดทีแรกนั้นปาก ๑ มาเบิกความว่าพะยานโจทก์มาพูดกับพะยานว่าจะเอาไม่ของบริษัทมาซุกใส่ที่สวนจำเลย อีก ปาก ๑ เห็นพะยานโจทก์ผ่าไม้สักห่างบ้านจำเลยราว ๖๐ วา ต่อมาพะยานรู้ว่าจำเลยถูกจับเรื่องลักไม้สักจึงนำความไปแจ้งต่อผู้ใหญ่บ้านศาลอุทธรณ์เชื่อคพะยานจำเลย ให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ฎีกาได้ทั้งข้อเท็จจริงแลกฎหมาย และเห็นว่าพะยานจำเลยที่ขอสืบไม่เป็นการพิศูจน์พะยานเป็นการสืบหักล้างพะยานโจทก์โดยตรงเมื่อฟังข้อเท็จจริงแล้วคงยืนตามศาลอุทธรณ์
