คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า ก.ทะเลาะด่าอยู่กับ ป. แล ข. จำเลยได้เข้าไปผสมด่า ป.ช่วย ก.ภายหลัง คำด่ามีว่า "อีปลีกชาติดอกทองคบกับผัวกูที่ปากสระ ลูกของมึงคน ๑ ไม่ใช่ลูกของผัวมึง เป็นลูกของผัวกู" ศาลจังหวัดปากพนังตัดสินว่าเป็นเรื่องต่างคนต่างด่ากัน ฟ้องร้องกันไม่ได้ให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ถ้อยคำกล่าวเป็นการหมิ่นประมาท ใส่ความ ป.ให้เสียชื่อเสียง ต้องมีผิดตาม ม.๒๘๒ ข้อที่จำเลยเถียงว่าเป็นการด่าระวางเวลาต่างคนต่างด่ากัน เห็นว่า ป.มิได้เป็นปากเสียงกับจำเลย เป็นการที่จำเลยผสมเข้ากล่าวคำหมิ่นประมาท ป.ขึ้นลอย ๆ เป็นการเข้า กับ ก.ในภายหลัง จำเลยไม่พ้นผิด จึงพิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๘๒ ยืนตามศาลอุทธรณ์
