Supreme Court Judgment, B.E. 2533 (ref. 57387)

พ.ศ. 2533 ศาลฎีกา

Legal principle (summary)

ความว่า โจทก์ทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของโจทก์เกี่ยวกับค่าเสียหาย ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขเล็กน้อยและเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามมิให้ฎีกา จึงไม่รับฎีกาโจทก์โจทก์ทั้งสองเห็นว่า คดีนี้หนี้ประธานระหว่างโจทก์จำเลยพิพาทกันด้วยกรรมสิทธิ์ในที่ดิน ส่วนค่าเสียหายเป็นเพียงหนี้อุปกรณ์เมื่อหนี้ประธานไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง หนี้ค่าเสียหายซึ่งเป็นหนี้อุปกรณ์ก็ไม่มีกฎหมายใดห้ามฎีกา อีกทั้งคำขอในเรื่องค่าเสียหายในกรณีนี้เป็นคำขอเกี่ยวกับตัวทรัพย์ และเป็นค่าเสียหายในอนาคตจึงเป็นคำขอที่ไม่มีทุนทรัพย์ไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเช่นกัน ทั้งนี้ไม่ว่าศาลอุทธรณ์จะแก้ไขมากหรือเพียงเล็กน้อยก็ตาม โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของโจทก์ทั้งสองไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ จำเลยได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 109 แผ่นที่ 2)ศาลชั้นต้นพิพากษาห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องกับที่พิพาทของโจทก์ (ปรากฏตามแผนที่วิวาทฉบับที่เจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดปทุมธานีส่งมาศาล ซึ่งรังวัดเมื่อวันที่ 18 เมษายน 2527ในสำนวน) อีกต่อไป ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ทั้งสองปีละ6,000 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไป จนกว่าจำเลยและบริวารจะออกไปจากที่พิพาทศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ปีละ 4,000 บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา (อันดับ 94)โจทก์ทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 101)โจทก์ทั้งสองจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 103)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว คดีนี้เป็นคดีเกี่ยวด้วยอสังหาริมทรัพย์แม้ศาลชั้นต้นจะกำหนดค่าเสียหายให้โจทก์ปีละ 6,000 บาท และศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขเล็กน้อย ก็ไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248จึงให้รับฎีกาของโจทก์และให้ศาลชั้นต้นดำเนินการต่อไป

Provisions the court ruled on

ป.วิ.พ. Section 248 ป.วิ.พ. Section 252

คำฟ้องและคำให้การ

ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 294/2533นางแฉล้ม เย็นใจ กับพวกโจทก์นายนพ บางภูมิจำเลยนางแฉล้ม เย็นใจ ที่ 1ผู้ยื่นคำร้องนางทองดี ผลพิบูลย์ ที่ 2 โจทก์ผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 248, ม. 252ความว่า

ศาลฎีกาวินิจฉัย

โจทก์ทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของโจทก์เกี่ยวกับค่าเสียหาย ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขเล็กน้อยและเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามมิให้ฎีกา จึงไม่รับฎีกาโจทก์โจทก์ทั้งสองเห็นว่า คดีนี้หนี้ประธานระหว่างโจทก์จำเลยพิพาทกันด้วยกรรมสิทธิ์ในที่ดิน ส่วนค่าเสียหายเป็นเพียงหนี้อุปกรณ์เมื่อหนี้ประธานไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง หนี้ค่าเสียหายซึ่งเป็นหนี้อุปกรณ์ก็ไม่มีกฎหมายใดห้ามฎีกา อีกทั้งคำขอในเรื่องค่าเสียหายในกรณีนี้เป็นคำขอเกี่ยวกับตัวทรัพย์ และเป็นค่าเสียหายในอนาคตจึงเป็นคำขอที่ไม่มีทุนทรัพย์ไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเช่นกัน ทั้งนี้ไม่ว่าศาลอุทธรณ์จะแก้ไขมากหรือเพียงเล็กน้อยก็ตาม โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของโจทก์ทั้งสองไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ

จำเลยได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 109 แผ่นที่ 2)ศาลชั้นต้นพิพากษาห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องกับที่พิพาทของโจทก์ (ปรากฏตามแผนที่วิวาทฉบับที่เจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดปทุมธานีส่งมาศาล ซึ่งรังวัดเมื่อวันที่ 18 เมษายน 2527ในสำนวน) อีกต่อไป ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ทั้งสองปีละ6,000 บาท นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไป จนกว่าจำเลยและบริวารจะออกไปจากที่พิพาทศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ปีละ 4,000 บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา (อันดับ 94)

โจทก์ทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 101)โจทก์ทั้งสองจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 103)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว คดีนี้เป็นคดีเกี่ยวด้วยอสังหาริมทรัพย์แม้ศาลชั้นต้นจะกำหนดค่าเสียหายให้โจทก์ปีละ 6,000 บาท และศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไขเล็กน้อย ก็ไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248จึงให้รับฎีกาของโจทก์และให้ศาลชั้นต้นดำเนินการต่อไป

Matter details

Panel of judges: โสภณ จันเทรมะ · นาม ยิ้มแย้ม · ไพฑูรย์ เนติโพธิ์
Source: กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนก

Search on the Supreme Court site

Facing a similar situation?

Describe your situation for a free initial check, or consult a lawyer who will look at your own facts.

Check my case free Find a lawyer

Judgments on the same provisions

Supreme Court Judgment No. 2662/2538

ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาของจำเลย เพราะเป็นฎีกาในข้อเท็จจริง ต้องห้ามตาม ป.วิ.พ. มาตรา 248 จำเลยยื่นคำร้องต่ออธิบดีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ขอให้มีคำสั่งอนุญาตให้จำเลยฎีกาในข้อเท็จจริง อธิบดีผู้พิพากษาศ…

Supreme Court Judgment, B.E. 2536 (ref. 56260)

ความว่า โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า เป็นคดีมีทุนทรัพย์ให้โจทก์เสียค่าขึ้นศาลให้ถูกต้องก่อน จึงจะพิจารณาสั่ง ต่อมาโจทก์ยื่นคำแถลงยืนยันไม่เสียค่าขึ้นศาลตามที่มีคำสั่ง ศาลชั้นต้นจึงไม่รับฎีกาโจทก์โจทก์เ…

Supreme Court Judgment, B.E. 2536 (ref. 56361)

ความว่า จำเลยทั้งสามฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยทั้งสามฎีกาโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของ ศาลอุทธรณ์ จึงเป็นการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง คดีนี้เป็นคดี ฟ้องขับไล่บุคคลออกจากอสังหาริมทรัพย์ อั…

Supreme Court Judgment, B.E. 2535 (ref. 56968)

ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า พิเคราะห์ฎีกาของจำเลยแล้วเห็นว่าเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงทั้งสิ้น แต่คดีนี้มีทุนทรัพย์ที่พิพาทกันไม่เกินสองแสนบาท จึงต้องห้าม มิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาคว…

Supreme Court Judgment, B.E. 2535 (ref. 56838)

ความว่า โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของโจทก์เป็นฎีกาในข้อเท็จจริง เมื่อทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาไม่เกินสองแสนบาท จึงต้องห้ามมิให้โจทก์ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248ที่แก้ไขใ…

Judgments are provided for research. Every case turns on its own facts and this is not legal advice for your matter; the authoritative version is the Supreme Court's.