คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของรถจักรยานยนต์ ๑ คัน โดยซื้อผ่อนใช้จากนายจุ้น ทับเที่ยง ได้ชำระเงินครบแล้ว จำเลยเอารถไป ขอให้บังคับจำเลยคืนรถให้โจทก์ หากคืนไม่ได้ก็ให้ใช้เงิน ๕,๐๐๐ บาท
จำเลยให้การว่ารถคันพิพาทเป็นของจำเลยนายจุ้น ทับเที่ยง ซื้อจากจำเลยแล้วผิดสัญญาเช่าซื้อ กรรมสิทธิ์ในรถจึงยังเป็นของจำเลย นายจุ้น ทับเที่ยง ไม่มีสิทธิ์นำไปขายให้โจทก์ ขอให้ศาลยกฟ้อง ศาลชั้นต้นเรียกนายจุ้น ทับเที่ยง เข้าเป็นโจทก์ร่วมตามคำร้องของโจทก์ โจทก์ร่วมแถลงว่า ได้ขายรถพิพาทให้โจทก์และโจทก์ได้ชำระราคาครบถ้วนแล้ว ศาลชั้นต้นวินิจฉัยให้จำเลยใช้ราคารถพิพาทให้โจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ได้ซื้อรถรายพิพาทจากร้านค้าของโจทก์ร่วมโดยวิธีผ่อนส่ง ได้ชำระราคาครบถ้วนและรับมอบรถไปจากโจทก์ร่วมแล้ว และฟังได้ต่อไปว่าเดิมรถรายพิพาทเป็นของจำเลย โจทก์ร่วมเข้าซื้อไปจากจำเลยเอาไปขาย แต่โจทก์ร่วมไม่ชำระเงินค่าเช่าซื้อให้จำเลย ศาลเห็นว่าโจทก์ซื้อรถรายพิพาทมาโดยสุจริตจากโจทก์ร่วมซึ่งตั้งร้านค้าอยู่ที่ตลาดและขายรถจักรยานยนต์ชนิดเดียวกับรถรายพิพาท โจทก์ร่วมจึงเป็นพ่อค้าขายของชนิดนั้น โจทก์จึงมีสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๓๓๒ ที่จะยังไม่คืนรถรายพิพาทให้จำเลย เว้นแต่จำเลยจะชดใช้ราคาตามจำนวนที่โจทก์ซื้อมาเมื่อจำเลยขายรถพิพาทแก่ผู้อื่นไปแล้ว ย่อมต้องรับผิดคืนเงิน ๕,๐๐๐ บาทแก่โจทก์
Result
พิพากษากลับ บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น.
