คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ศาลอาญาพิพากษาจำคุกจำเลย 4 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 291, 78 เมื่อวันที่ 27 เมษายน 2500 ต่อมาวันที่ 29 เมษายน 2500
จำเลยยื่นคำร้องต่อศาลอาญาว่าไม่ติดใจอุทธรณ์ขอให้ศาลออกหมายแดงแจ้งโทษเด็ดขาดเพื่อจำเลยจะได้รับพระราชทานอภัยโทษในวันที่ 13 พฤษภาคม2500 ศาลอาญาสั่งว่ายังไม่เกินกำหนดออกหมายแดงไม่ได้ เพราะโจทก์อาจอุทธรณ์ได้ วันที่ 16 พฤษภาคม 2500 ศาลอาญาออกหมายจำคุกเมื่อคดีถึงที่สุดจำเลยยื่นคำร้องต่อศาลอาญาว่าการที่ศาลออกหมายแดงแจ้งโทษเด็ดขาดของจำเลยเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม 2500 ทำให้จำเลยเสียสิทธิในการที่ได้รับพระราชทานอภัยโทษ จึงขอให้ศาลอาญาแก้ไขวันออกหมายแดงเสียใหม่ ศาลอาญาสั่งว่า ศาลออกหมายแดงก่อนวันที่ 16 พฤษภาคม 2500 ไม่ได้ ให้ยกคำร้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อวันสิ้นหรือวันสุดท้ายแห่งอายุอุทธรณ์ในคดีนี้คือ วันที่ 12 พฤษภาคม 2500 เป็นวันอาทิตย์หรือวันหยุดจึงต้องนำมาตรา 161 ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาใช้ประกอบกับมาตรา 198 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา และวันที่ 13 และ 14 พฤษภาคม 2500 ทางราชการมีประกาศให้เป็นวันหยุดอีกด้วยก็ต้องนับวันที่เริ่มทำงานใหม่ คือ วันที่ 15 พฤษภาคม 2500 เป็นวันสุดท้ายแห่งอายุอุทธรณ์ และตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ประกอบกับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 147 วรรค 2 คดีจะยังไม่ถึงที่สุดจนกว่าจะพ้นวันที่15 พฤษภาคม 2500 ฉะนั้น ที่ศาลออกหมายแดงในวันที่ 16 พฤษภาคม 2500ชอบแล้ว ตามมาตรา 3 พระราชกฤษฎีกาพระราชทานอภัยโทษ
พ.ศ. 2500ก็บัญญัติว่า "นักโทษเด็ดขาด" ที่อยู่ในข่ายได้รับพระราชทานอภัยโทษให้หมายความว่านักโทษเด็ดขาดตามพระราชบัญญัติราชทัณฑ์ พ.ศ. 2479 ฯลฯ ซึ่งหมายแจ้งโทษเด็ดขาดได้ออกก่อนหรือในวันที่พระราชกฤษฎีกานี้ใช้บังคับ โดยมีความประสงค์จะให้ถือวันออกหมายเป็นสำคัญ จึงไม่มีเหตุผลอันใดที่จำเลยจะอ้างได้ว่าเป็นการเอาวิธีปฏิบัติในการออกหมายมาลบล้างผลที่จำเลยจะได้รับตามพระราชกฤษฎีกาพระราชทานอภัยโทษพ.ศ. 2500 นั้นพิพากษายืน
