คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า จ.ผู้เสียหายเป็นลูกหนี้จำเลย ในการทวงหนี้ลูกหนี้ผู้เสียหายโกรธลุกขึ้นผลักจำเลย ๆ จึงผลักผู้เสียหายบ้าง ผู้เสียหายล้มไปถูกของแข็งมีบาดแผลที่ดั้งจมูก ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่าการกระทำของจำเลยไม่เข้า ม.๔๓ เพราะไม่อาจและเห็นผลแห่งการกระทำได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
อนึ่งผู้เสียหายผลักจำเลยก่อนได้แสดงกิริยาจะทำร้ายจำเลยอีกการกระทำของจำเลยเข้าลักษณป้องกันไม่มีโทษตามมาตรา ๕๐ ศาลฎีกาตัดสินว่าการที่จำเลยผลักผู้เสียหายนั้นตามปกติย่อมอาจเห็นผลได้ว่าผู้เสียหายอาจล้มไปกระทบของแข็งแถวนั้นการกระทำของจำเลยถึงเข้าเกณฑ์ ม.๔๓ แท้จริงจำเลยมิได้ยกมาตรา ๔๓ ขึ้นต่อสู้ในศาลชั้นต้นพึ่งจะยกขึ้นในขั้นอุทธรณ์และการกระทำของจำเลยจะเรียกว่าป้องกันมิได้เหมือนกัน เพราะเมื่อผู้เสียหายผลักจำเลยแล้วไม่ปรากฏว่าผู้เสียหายทำอะไรอีก แต่ตามรูปคดีเรียกได้ความจำเลยกระทำโดยถูกยั่วโทษะ จึงพิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๕๔-๕๕
