เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าเจ้าพนักงานได้ปักเสากันเขตร์หวงห้ามหนองแห่งหนึ่งไว้สำหรับสาธารณประโยชน์จำเลยทราบแต่บังอาจไถนารุกล้ำเข้าไปในเขตร์หนองรายนี้ เจ้าพนักงานห้ามปรามก็หาเชื่อฟังไม่อ้างว่าในข้อเท็จจริงเช่นเดียวกันนี้ จำเลยเคยถูกฟ้องครั้งหนึ่ง ศาลฎีกาให้ยกฟ้องโจทย์เสร็จไปแล้ว คือฎีกาที่ ๖๐๘/๒๔๖๖ โจทย์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงาน ศาลฎีกาตรวจคำพิพากษาที่กล่าวแล้ว เห็นว่าเรื่องนั้นศาลฎีกาไม่ได้วินิจฉัยถึงปัญหาที่ว่าจำเลยจะมีสิทธิในที่รายนี้ฤาไม่ ศาลฎีกาชี้ขาดฉะเพาะข้อให้ยกคำตัดสินศาลล่างที่ให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญามาตรา ๑๑๘ แล ๓๓๔ ข้อ ๒ โดยกล่าวว่า "โจทย์นำสืบไม่ชัดว่า เขตร์หนองที่รัฐบาลหวงห้ามนั้นมีอยู่เพียงแค่ไหน" เพราะในครั้งนั้นเจ้าพนักงานยังไม่ได้ปักเสากันเขตร์หนองไว้ จึงไม่มีข้อความใดในคำพิพากษาฎีกาฉบับนั้นที่จะตัดสิทธิโจทย์ไม่ให้ฟ้องรอ้งในครั้งนี้ได้ ในที่สุดศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยขัดคำสั่งเจ้าพนักงาน จึงให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๓๓๔ ข้อ๒ ปรับ ๓๐ บาทยืนตามศาลล่าง
