คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาบังคับจำนอง
จำเลยให้การปฏิเสธความรับผิดและว่าโจทก์ไม่เคยบอกกล่าวบังคับจำนองใด ๆ ไปยังจำเลย จำเลยไม่เคยได้รับหนังสือบอกกล่าวจากทนายโจทก์ตามที่บรรยายมาในฟ้อง ศาลฎีกาพิพากษายืน ตามศาลทั้งสอง ให้จำเลยไถ่ถอนจำนอง โดยชำระเงินต้นตามที่จำนองกันไว้ กับดอกเบี้ย หากไม่ชำระก็ให้ขายทอดตลาดทรัพย์ที่จำนองเอาเงินไปใช้ให้โจทก์ คดีนี้จำเลยฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า การบอกกล่าวบังคับจำนองต้องทำเป็นหนังสือ การที่โจทก์มอบอำนาจให้ทนายบอกกล่าวแทนก็ต้องทำเป็นหนังสือและปิดแสตมป์บริบูรณ์ แต่หนังสือเช่นว่านี้ไม่มีปรากฏ จึงรับฟังว่า เป็นการตั้งตัวแทนบอกกล่าวบังคับจำนองแล้วไม่ได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ฟ้องของโจทก์ตั้งประเด็นเกี่ยวกับการบอกกล่าวบังคับจำนองว่า โจทก์มอบอำนาจให้ทรายโจทก์บอกกล่าวบังคับจำนองปรากฏตามสำเนาหนังสือบอกกล่าวท้ายฟ้อง จำเลยให้การต่อสู้ในประเด็นข้อนี้แต่เพียงว่า โจทก์ไม่เคยบอกกล่าวบังคับจำนองใด ๆ ไปยังจำเลย จำเลยไม่เคยได้รับหนังสือบอกกล่าวจากทนายโจทก์เลย และตามที่บรรยายมาในฟ้อง จำเลยมิได้ให้การต่อสู้ถึงเรื่องการมอบอำนาจว่าไม่ชอบประการใดเลย ประเด็นข้อโต้เถียงย่อมมีเพียงว่า จำเลยได้รับหนังสือบอกกล่าวการบังคับจำนองแล้ว หรือ ไม่เท่านั้น ไม่มีประเด็นไปถึงการมอบอำนาจ ให้บอกกล่าวบังคับจำนองของโจทก์นั้นชอบด้วย กฎหมายหรือไม่ ในชั้นชี้สองสถานจำเลยยอมรับว่า จำเลยได้รับหนังสือบอกกล่าวบังคับจำนองของทนายโจทก์จึงเป็นข้อเท็จจริงเพียงพอที่จะต้องวินิจฉัยฟังว่า จำเลยได้รับหนังสือบอกกล่าวบังคับจำนองตามข้ออ้างของโจทก์แล้ว ไม่จำเป็นที่โจทก์จะต้องนำสืบถึงหนังสือมอบอำนาจว่าได้กระทำกันถูกต้อง ตามกฎหมายหรือไม่
