คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันจ่ายค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม ค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี เงินกองทุนเงินสะสม ค่าจ้างค้างจ่าย และค่าน้ำมันรถรวมเป็นเงินทั้งสิ้น1,124,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยทั้งสองไม่ต้องรับผิดจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าชดเชย ค่าเสียหาย ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี และเงินกองทุนเงินสะสมให้แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ย ทั้งจำเลยทั้งสองมิได้ค้างจ่ายค่าจ้างตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าชดเชย ค่าเสียหาย ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีพร้อมด้วยดอกเบี้ย คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ว่าศาลแรงงานกลางกำหนดประเด็นข้อพิพาทคลาดเคลื่อนต่อข้อกฎหมายตามกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง กล่าวคือ มิได้กำหนดประเด็นข้อพิพาทตามคำฟ้องของโจทก์และคำให้การของจำเลยทั้งสองว่าการกระทำของโจทก์เป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับหรือคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายอันเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยทั้งสองเป็นกรณีร้ายแรงหรือไม่ ทำให้จำเลยทั้งสองเสียเปรียบในเชิงคดีซึ่งจำเลยทั้งสองได้ยื่นคำร้องคัดค้านไว้แล้วเมื่อวันที่ 13ตุลาคม 2537
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้วเป็นว่า ศาลแรงงานกลางได้มีคำสั่งในการกำหนดประเด็นข้อพิพาทซึ่งเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาเมื่อวันที่ 25 เมษายน 2537 รายละเอียดปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลแรงงานกลางฉบับลงวันที่ดังกล่าว การที่จำเลยทั้งสองยื่นคำร้องเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม 2537 คัดค้านว่าศาลแรงงานกลางกำหนดประเด็นข้อพิพาทไม่ถูกต้องเป็นการคัดค้านเมื่อล่วงพ้นกำหนดเจ็ดวันนับแต่วันที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งในการกำหนดประเด็นข้อพิพาทไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 183 วรรคสี่ ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31 ถือได้ว่า จำเลยทั้งสองไม่ได้คัดค้านหรือโต้แย้งคำสั่งในการกำหนดประเด็นข้อพิพาทของศาลแรงงานกลาง จำเลยทั้งสองจึงอุทธรณ์คัดค้านคำสั่งในการกำหนดประเด็นข้อพิพาทของศาลแรงงานกลางดังกล่าวไม่ได้ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายกอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสอง
