เนื้อความคำพิพากษา
สาลชั้นต้นพิพากสาไห้จำเลยที่ ๑ ไช้เงินไห้โจท ๒๖๕๙ บาท +ไห้จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ รับผิดไช้เงินนั้นคนละ ๑๐๐๐ บาท สาลอุธรน์พิพากยืน จำเลยที่ ๒,๓ ดีกา สาลดีกาตัดสินว่า ดีกาข้อ ๑,๒,๘ จำเลยมิได้ยกขึ้นว่ากล่าวไนสาลล่างจึงไม่รับวินิฉัย. ดีกาข้อ ๓ จำเลยว่าสัญญาไม่ระบุสถานที่ทำ ไม่มีชื่อพยานและชื่อผู้เขียน สาลดีกาเห็นว่าไม่มีกดหมายบังคับว่าต้องปรากตรายการเหล่านั้น ส่วนข้อที่ว่า โจทเรียกประกันไหม่และยังผ่อนผันไห้จำเลยที่ ๑ มีประกันผ่อนชำระเงินอีกสแดงว่าโจทสละสิทธิตามประมวนแพ่งและพานิชมาตรา ๖๘๑ นั้น ไนข้อนี้สาลแพ่งตัดสินว่า การค้ำประกันรายนี้เปนการค้ำประกันความเสียหายที่จะเกิดขึ้นไนอนาคตตามมาตรา ๖๘๑ วัค ๒ และไนการประกันหนี้รายนี้มิได้กำหนดเวลาที่จะต้องชำระกันแน่นอน
กรนีจึงไม่ต้องด้วยมาตรา ๗๐๐ การที่โจท+เวลาไห้จำเลยชำระเงินเปนงวดจึงไม่ทำไห้ผู้ค้ำประกันหลุดพ้น สาลดีกาเห็นชอบด้วยสาลแพ่งและเห็นว่าจะถือว่าโจทสละสิทธิไนสัญญาค้ำประกันไม่ได้. ดีกาข้อ ๔ จำเลยอ้างว่าฟ้องโจทเคลือบคลุม จำเลยมิได้ต่อสู้ไนชั้นสาลแพ่งเปนแต่กล่าวไว้ไนคำแถลงการจะถือว่ายกต่อสู้ไว้ไม่ได้ เพราะคำแถลงเปนแต่เพื่อสแดงหรือทบทวนหรือยืนยันหรืออธิบายสิ่งที่เปนประเด็นไนคดี ไม่ไช่ตั้งประเด็นขึ้นไหม่ ดีกาข้อ ๕ จำเลยว่านายเอส+รับมอบอำนาดจากกัมการของบริสัทโจทแต่นายเดียว สาลดีกาฟังว่าข้อบังคับของบริสัทไห้กัมการคนหนึ่งมีอำนาดลงชื่อและประทับตราของบริสัทเปนสำคันแทนบริสัทได้ ฉนั้น+กัมการคนหนึ่งจึงมีอำนาดมอบอำนาดไห้ฟ้อง+ตามมาตรา ๑๑๔๔ ส่วนมาตรา ๘๐๑(๕)
+เปนเรื่องที่กัมการจะมอบอำนาด+ยอมรับจะต้องทำไห้ถูกต้องมาตรานี้ + ไช่ตัดอำนาดกัมการไม่ +ไนเรื่องอ้างเอกสารเพิ่มเติม + ไม่อนุญาต สาลดีกาเห็นว่าจดหมายนั้น+และหยู่บ้านเดียวกับจำเลย ำจเลยมิได้บอก พึ่งค้นพบเมื่อตาย สาลดีกา+ไม่เปนเหตุพอตามกดหมาย และถึง +จะอ้างได้ก็หยู่ไนดุลพินิจของสาล+อนุญาตหรือไม่ก็ได้ +พิพากสายืนตามสาลล่าง
