คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย จำเลยได้ให้โจทก์ทำงานในวันหยุดโดยมิได้จ่ายค่าทำงานในวันหยุดให้โจทก์เพิ่มขึ้นอีก ๑ เท่าของค่าจ้างในวันทำงานตามปกติ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าทำงานในวันหยุดแก่โจทก์
จำเลยให้การว่า จำเลยมีระเบียบว่าด้วยผลประโยชน์และรายได้ของพนักงานเก็บค่าโดยสารกำหนดให้จ่ายเบี้ยเลี้ยงในวันหยุดตามประเพณีวันละ ๑๘ บาท จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายเงินให้โจทก์ตามฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าทำงานในวันหยุดรวม ๙๕๘.๙๘ บาทแก่โจทก์
จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ค่าจ้างที่จะนำมาคำนวณค่าทำงานในวันหยุดตามข้อ ๓๙ แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ ๑๖ เมษายน ๒๕๑๕ หมายถึงค่าจ้างทุกประเภทที่นายจ้างจ่ายให้แก่ลูกจ้างเป็นการตอบแทนการทำงาน ซึ่งรวมทั้งเงินเดือนและค่าครองชีพที่นายจ้างจ่ายให้แก่ลูกจ้างเป็นประจำด้วย โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยมีสิทธิได้รับค่าจ้างในวันหยุดเท่ากับค่าจ้างในวันทำงานปกติอยู่แล้ว เมื่อจำเลยให้โจทก์ทำงานในวันหยุด จำเลยก็ต้องจ่ายค่าทำงานในวันหยุดไม่น้อยกว่าหนึ่งเท่าของค่าจ้างในวันทำงานแก่โจทก์เงินเดือนและค่าครองชีพที่จำเลยจ่ายให้แก่โจทก์เป็นค่าจ้างในวันทำงานจึงต้องนำมาคำนวณค่าทำงานในวันหยุดด้วย จำเลยจ่ายค่าทำงานในวันหยุดให้โจทก์เพิ่มขึ้นแต่เฉพาะเบี้ยเลี้ยงตามระเบียบผลประโยชน์และรายได้"มหานครขนส่ง" ฉบับที่ ๒ ว่าด้วยผลประโยชน์ และรายได้ของพนักงานเก็บค่าโดยสาร พุทธศักราช ๒๕๑๙ (ระบบที่ ๒) หาได้ไม่
Result
พิพากษายืน
