คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องจำเลยบังคับจำนองที่ดินคดีถึงที่สุด โจทก์จึงร้องขอยึดที่ดินรายจำนองนี้ออกขายทอดตลาด
ผู้ร้องยื่นคำร้องขัดทรัพย์ว่า ที่ดินรายพิพาทผู้ร้องได้เข้าครอบครองมา ๔๐ ปี เศษแล้ว และสัญญาจำนองระหว่างโจทก์กับจำเลยนั้นเป็นการสมยอม ศาลชั้นต้นงดสืบพะยานผู้ร้องแล้วพิพากษายกคำร้องของผู้ร้องเสีย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าที่ศาลชั้นต้นงดไม่สืบพะยานผู้ร้องนั้นไม่ชอบ เพราะที่ผู้ร้องแถลงขอสืบว่าได้ปกครองที่พิพาทอยู่นั้น หมายความว่าจะสืบพะยานว่าตนเป็นเจ้าของกรรมสิทธิครอบครองที่ดินรายพิพาทนี้ ฉะนั้นเมื่อโฉนดออกคลุมกับที่วิวาทนี้ก็ต้องถือว่าโฉนดออกทับที่ของผู้ร้องเป็นการสืบตามประเด็นที่โจทก์และผู้ร้องทุ่มเถียงมา
Result
จึงพิพากษากลับให้ย้อนสำนวนไปให้ศาลชั้นต้นสืบพะยานตามผู้ร้องขอสืบต่อไปตามกระบวนความ
