คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าระวางเดือนเมษายน พ.ศ. 2476 จำเลยได้ขุดดินฝังสายโทรศัพย์รุกล้ำที่ดินของโจทก์เข้าไปจนถึงรากฐานด้านหน้าตึกของโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าการกระทำของจำเลยทำให้โจทก์เสียหายจริง จึงพิพากษาว่า 1.ให้จำเลยย้ายสายโทรศัพท์ไปให้พ้นเขตต์กำแพงตึกโจทก์ตามแผนที่และจัดทำที่ดินให้เรียบร้อย 2.ให้ใช้ค่าสินไหมทดแทน 200 บาทพร้อมด้วยค่าธรรมเนียมและค่าทนาย ในระวางอุทธรณ์ได้มีพ.ร.บ.โทรเลขและโทรศัพท์ พ.ศ.2477 ออกใหม่ให้ใช้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาและพ.ร.บ.ฉะบับนี้กระทบถึงคดีเรื่องนี้อยู่ 2 ประการคือ 1.ในมาตรา 14-15-16 ความว่า กรมไปรษณีย์โทรเลขมีอำนาจซึ่งสายโทรศัพท์ไปใต้ เหนือ บนอสังหาริมทรัพย์ใด ๆ ก็ได้แต่กรมไปรษณีย์โทรเลขต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่บุคคลผู้ได้รับความเสียหาย 2.มาตรา19 ความว่า บรรดาสายโทรศัพท์ที่มีอยู่ บน ใต้ เหนือทรัพย์สินใดๆ ก่อนใช้ พ.ร.บ.นี้ ให้ถือว่าได้ขึงหรือจัดตั้งขึ้นโดยอำนาจและถูกต้องตามพ.ร.บ.ฉะบับนั้นทุกประการ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงเช่นเดียวกับศาลแพ่ง ว่าการกระทำของจำเลยเป็นเหตุให้โจทก์เสียหาย แต่โดยพ.ร.บ.ฉะบับข้างต้น
Result
จึงพิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นฉะเพาะในข้อที่บังคับจำเลยให้ย้ายสายโทรศัพท์และจัดทำที่ดินของโจทก์ให้เรียบร้อยตามสภาพเดิมนั้นเสียนอกนี้พิพากษายืน จำเลยฎีกาต่อมา ความว่าโจทก์ไม่ได้เสียหายเป็นชิ้นเป็นอัน และความเสียหายเช่นนี้จำเลยไม่ควรใช้โดยขัดต่อ ม.14 แห่งพ.ร.บ.โทรเลขโทรศัพท์ พ.ศ.2477 และการทีศาลกำหนดค่าเสียหายก็เป็นการขัดต่อมาตรา 16 ศาลฎีกาตัดสินว่าคดีนี้ตามข้อเท็จจริงเห็นได้ว่าโจทก์เสียหายไปจริงฉะนั้นค่าสินไหม 200 บาท ที่ศาลล่างกำหนดมานั้นเป็นการสมควร ส่วนการกำหนดค่าเสียหายตามมาตรา 16 นั้นเป็นเพียงวิธีหนึ่งที่กฎหมายกำหนดไว้ แต่คดีนี้คู่พิพาทได้นำคดีเข้าสู่ศาลเรียกร้องค่าเสียหายแล้ว จึงหาขัดต่อมาตรา 16 ไม่ จึงให้ยกฎีกาเสีย
