คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยกับพวกอีกคนหนึ่งต่างมีอาวุธปืนคนละกระบอกเช้าทำการขู่เข็ญแย่งชิงเอากระบือไป ม.+พวกเจ้าทรัพย์ออกติดตามผู้ร้ายครั้นไปจวนทันผู้ร้ายห่างกันประมาณ ๑ เส้น ป.พูดขอกระบือคืน ผู้ร้ายทั้ง ๒ ต่างยกปืนยิงตรงมาทาง ป.ม.คนละ ๑ นัด กระสุนปืนเฉียดข้างตัง ป.ไป ดังนี้ ศาลจังหวัดตัดสินลงโทษจำเลยฐานพยายามฆ่าคนตาม ม.๒๔๙ - ๖๐ ให้จำคุกไว้ ๑๐ ปี เพราะโจทก์ไม่ได้ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๕๐ - ๖๐
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่ากิริยาที่จำเลยยิงปืนไปนี้นน่าจะเปนเพียงว่าจำเลยยิงขู่เพื่อไม่ให้เจ้าทรัพย์ติดตามเท่านั้น ยังไม่เปนเหตุพอที่จะถือว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าคน จึงตัดสินแก้ศาลเดิมให้ลงโทษจำคุกจำเลยฐานชิงทรัพย์ตาม ม.๒๙๙ ไว้ ๕ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า กิริยาของผู้ร้ายที่ใช้ปืนยิง ป.ม. ถึง ๒ นัดเช่นนี้ เปนการแสดงให้เห็นว่ายิงโดยเจตนาจะฆ่าเจ้าทรัพย์กับพวกที่ติดตาม เพื่อมิให้ถูกจับกุม และประสงค์จะหลีกเลี่ยงให้พ้นอาญาด้วย จึงตัดสินแก้ศาลอุทธรณ์ ยื่นตามศาลเดิม
