คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสั่งจ่ายเช็คจำนวนเงิน 16,000 บาท เพื่อชำระค่าซื้อรถยนต์จากโจทก์ จำเลยที่ 2 ลงชื่อสลักหลังรับเป็นอาวัล แต่เช็คดังกล่าวธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินตามเช็คพร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ให้การและฟ้องแย้งว่า เช็คตามฟ้องจำเลยลงชื่อสั่งจ่ายเพราะถูกโจทก์ข่มขู่ โดยจำเลยเคยสั่งจ่ายเช็คจำนวนเงิน 96,000 บาท ชำระหนี้โจทก์ค่าซื้อรถยนต์แต่ถึงกำหนดเงินในบัญชีไม่พอจ่าย จำเลยขอผ่อนชำระโจทก์ขู่ว่าจะนำเจ้าหน้าที่ไปจับจำเลยและบังคับให้จำเลยออกเช็คลงวันที่ล่วงหน้า 7 ฉบับรวมเป็นเงิน 136,000 บาท เกินกว่ามูลหนี้ 40,000 บาท โจทก์นำไปเบิกเงินแล้ว120,000 บาท คงเหลือฉบับสุดท้ายคือฉบับตามฟ้อง
จำเลยจึงขอบอกล้างเช็คส่วนที่เกินมูลหนี้และฉบับตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้องโจทก์ให้โจทก์คืนเช็คตามฟ้องและคืนเงินส่วนที่ชำระเกินไป 24,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ถูกข่มขู่ให้ออกเช็คโดยไม่มีมูลหนี้ จำเลยที่ 2 ในฐานะผู้ค้ำประกัน (อาวัล) จึงไม่ต้องรับผิดโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า ข้ออ้างของจำเลยที่ 1 ไม่เป็นการขู่อันจะทำให้การสั่งจ่ายเช็คตกเป็นโมฆียะไปได้ ขอให้ยกฟ้องแย้งศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ให้โจทก์ใช้เงินแก่จำเลยที่ 1124,000 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 16,000 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ย และให้ยกฟ้องแย้งของจำเลยที่ 1จำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
แม้ข้อเท็จจริงจะฟังได้ว่าจำเลยร่วมกันออกเช็คลงวันที่ล่วงหน้า 7 ฉบับ ซึ่งฉบับพิพาทเป็นฉบับสุดท้าย รวมจำนวนเงิน136,000 บาท เพื่อผ่อนชำระหนี้สำหรับเช็คฉบับจำนวน 96,000 บาทที่จำเลยสั่งจ่ายชำระหนี้แก่โจทก์และถูกธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเพราะโจทก์ขู่ว่าจะให้เจ้าพนักงานดำเนินคดีตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คก็ตาม กรณีก็หาใช่เป็นการข่มขู่อันเป็นเหตุให้นิติกรรมตกเป็นโมฆียะแต่อย่างใดไม่ เพราะเป็นการที่โจทก์ขู่จะใช้สิทธิตามกฎหมายโดยชอบ การที่จำเลยยอมสั่งจ่ายเช็คจำนวนเงินเกินกว่าหนี้เดิมเพื่อแลกเช็คฉบับที่ถูกธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินคืนจากโจทก์และเพื่อระงับเรื่องโจทก์จะดำเนินคดีเอากับจำเลย จึงเป็นการยอมความกันในคดีอาญาเรื่องเช็คนั้น ใช้บังคับกันได้ หาขัดต่อกฎหมายแต่อย่างใดไม่ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาจำเลยทั้งสองฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน
