เนื้อความคำพิพากษา
ในคดีที่จำเลยเป็นสับเย็กอังกฤษซึ่งต้องพิจารณาตามสัญญาทางพระราชไมตรีระหว่างกรุงสยามกับอังกฤษปี ค.ศ. ๑๙๐๙ นั้น คู่ความมีสิทธิจะทูลเกล้า ฯ ถวายฎีกาได้แต่เฉภาะปัญหาข้อกฎหมายเท่านั้น ได้ความว่าจำเลยมีความสงสัยนางเอ้งแม่ยายเป็นผู้เสือกไสให้นางเยื้องภรรยาจำเลยหนี จำเลยจึงได้จับนางเอ้งบีบคอจนล้ม แล้วแทงด้วยมีดมีคมยาว ๖ นิ้วเศษ นางเอ้งถูกแทง ๖ แผลที่ชายโครงขวา ที่อก แลที่ต้นนมขวา นางเอ้งต้องรักษาอยู่ ๑๙ วันจึงลุกได้ ต่อมาอีก ๗ วันจึงหาย แพทย์เบิกความว่าแผลที่ ๑-๒ เป็นแผลซึ่งอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้ ฎีกาตัดสินว่า กิริยาที่จำเลยจับคอนางเอ้งบีบแล้วใช้มีดเลือกแทงเอาตรงที่สำคัญตามชอบใจถึง ๖ แห่ง ซึ่งเป็นบาดแผลทำให้ถึงตายได้เช่นนี้ เป็นการแสดงอยู่ในตัวว่า จำเลยมีเจตนาจะฆ่าให้ตาย หากในขณะนั้นนางไผ่ร้องเอะอะขึ้น จำเลยจึงได้ผละออก นางเอ้งได้รอดอันตรายมาได้อย่างหวุดหวิดดังนี้ จึงตัดสินลงโทษจำเลยฐานพยายามฆ่าคนตายตามมาตรา ๒๔๙ - ๖๐
