คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องและยื่นคำร้องแก้ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากการเป็นสามีภรรยากัน อ้างว่าจำเลยประพฤติตัวไม่สมควรด้วยประการต่าง ๆ อันเป็นการประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงรวมทั้งที่ได้ใช้วาจาหมิ่นประมาทโจทก์และมารดาโจทก์อย่างร้ายแรงด้วย กับทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภรรยากันอย่างร้ายแรงจำเลยให้การปฏิเสธข้อกล่าวหาทุกประการ และโดยเฉพาะข้อประพฤติชั่วต่าง ๆ ตามที่โจทก์ฟ้องนั้นเกินสามเดือนมาแล้ว ขาดอายุความทั้งกลับฟ้องแย้งว่าโจทก์เป็นผู้ผิดขอให้ยกฟ้องและให้จำเลยอยู่ต่างหากกับโจทก์ ให้โจทก์ส่งเงินค่าอุปการะเลี้ยงดูแก่จำเลยเดือนละ 1,000 บาทโจทก์แก้ฟ้องแย้งเช่นเดียวกับฟ้อง และว่าจำเลยเป็นฝ่ายผิดเองไม่ควรได้ค่าอุปการะใด
ๆ และจำเลยเป็นคนมีทรัพย์หลักฐานการเงินดีกว่าโจทก์ศาลชั้นต้นพิจารณาเห็นว่า ข้อกล่าวหาเรื่องหมิ่นประมาทตัวโจทก์และมารดาโจทก์ขาดอายุความตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1509 แล้ว กรณีอื่น ๆ ก็ไม่เป็นเหตุที่จะหย่าพิพากษายกฟ้องโจทก์และฟ้องแย้งของจำเลยโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ข้ออ้างที่ว่าจำเลยใช้วาจาหมิ่นประมาทโจทก์และมารดาโจทก์อย่างร้ายแรงนั้น ปรากฏตามคำของโจทก์เองว่าเรื่องเกิดมาตั้งแต่ต้นปี พ.ศ. 2496 แต่โจทก์ก็มิได้แสดงปฏิกิริยาหรือถือเป็นเหตุหย่าแต่ประการใดไม่ เพิ่งจะนำคดีมาฟ้องเมื่อปลายปี พ.ศ. 2496 ดังนั้นแม้จะเป็นความจริงสิทธิฟ้องร้องประการนี้ก็ระงับไปแล้วตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1509 การที่อ้างว่าจำเลยขอผัดผ่อนเอาไว้เป็นความผิดของโจทก์เองที่ยอมให้ผัดย่อมไม่เป็นเหตุที่จะกระทำให้อายุความตาม กฎหมาย ในเรื่องนี้ยืดออกไปได้ประการใดไม่นอกจากนี้สำหรับข้ออ้างของโจทก์ประการอื่น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า บางเรื่องก็ไม่ใช่เรื่องประพฤติชั่วอย่างร้ายแรงอันจะเป็นเหตุหย่า บางเรื่องนอกสำนวน บางเรื่องก็ไม่น่าจะถือเป็นความผิดของจำเลย บ้างก็เป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆศาลฎีกาเห็นว่า คดียังไม่มีเหตุตามกฎหมายที่จะให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากสามีภรรยากันพิพากษายืน
